Japan

Japan

 

 

I could not wait to leave NZ. It felt as if NZ was part of a bad dream that we were gonna wake up from the moment our plane takes of , I was counting minutes after Mr.B’s surgery as he could not fly for one week. I was nervous, unconcentrated, desperate, confused, edgy, irritated and sorry. I was sorry for Leo with whom I could not be as patient as I wished to be and to whom I had almost none energy to offer for careless running around and playing, I was sorry for Mr.B who has been working his ass of to pay for this dream trip and now everything was just so fucked up, we had to pay extra money to rebook flights, pay for extra nights in Auckland, pay fees for changing bookings in Japan as our trip there was shortened and all that in a burial mood. Where was all the happiness, showers of joy and laughter that we have pictured. I could see how depressed he was getting day by day and how angry he was at himself for not being able to get his bad mood under control which in the end resulted in our fights. We were fighting like rabid dogs, our nerves were irritated to such point that every little change of the mood of one of us caused an unmanageable explosion of anger of the other and although we have tried to discuss it in the moments of delicate peace, comprehending how important it is that we stand side by side now and support each other it did not help any and even these discussion ended /in a better scenario/ in a bitter cold silence. I was sorry for the little baby that grew inside of me, I was sorry that I could not develop all the feelings it deserved form its mother, I was sorry for myself to have to go through this and not be able to fully enjoy the pregnancy which sure is the last one in my life.
I was sorry and pissed and angry and sad and all that was nothing compared to the constant vomitting and pain of my stomach. We made an appointment in the Mother’s clinic in Tokyo to do some additional tests after our arrival and I could not wait. I could not wait for someone to tell me that it was all just a misunderstanding,but at the same time I feared that moment as hell, because it might have just as well all continued in a wrong direction and I was not sure how we gonna cope with that.
I had an online conversation about our issue from Auckland and was advised to undergo CVS (Chorionic Villus Sampling) due to the high NT measurement that our baby had. Which I decided to decline and go for one more ultrasound scan and some blood tests at first although the lady in NZ told me that blood tests make no sense because the results are gonna be bad for sure.
After we arrived to Japan and changed all our travel plans according to the scheduled procedures in the clinic, we had two more days in a strange agony to wait for my appointment. Two days that passed by in such a stress that they are now covered in heavy fog in my memory.

Then the day came. The ultrasound screening I had was I swear the longest and most terrifying 15 minutes as far as I can remember. Lady who was doing the scan could not speak any english. Tears were running down my face during the whole time, I kept asking OK? OK? and she just strangely nodded her head and made a sound which I could not translate as positive or negative reaction. Well I for sure learned the hard way what the fuck it means to be lost in translation.
I had to wait for the doctor to come and have a look at scan results and I was uncontrollably shaking and crying. That was apparently way to emotional for the poor lady and it made her feel uncomfortable, she did not know how to act in such situation and I could see that she just wished to be teleported to a different room, to a normal japanesse patient who could keep it together better than me. And for the first time I did not give a shit. All my life I constantly worried about how my behaviour influences other people’s feelings, if I don ’t make them feel bad by doing something wrong, and this time I could see this poor lady suffer as if she was locked in the pressure cabin and I did not give a shit that I am actually the one who is causing her such problem. I did not care because I was not in charge of my body reaction to that stress, and I was really pissed that she works in an international clinic and can’t say a fucking word in english to make me feel better. After the battle that both of us had to fight for minutes that felt like hours doctor came in, he looked veeeery carefully on the results, did some more scans by himself again while talking japanesse with the poor lady and looking at me with a look that did not say anything and I was ready to kill. The short movie that scrolled in front of my eyes of how I simply cold blooded kill them all helped me remain within the frame of sanity and calm down until I was finally told that the NT measurement is not as high as they measured in NZ, it was at the highest from what is considered to be the normal range. 3,4 mm he said. It is not good but not bad. Well whatever that means. So should I be happy now? Or not yet? Is this satisfying? What the hell means the measurement that was done in NZ than? What should I think of it? What is next? I had so many questions but the conversation possibilities were very limited and I had to do with the fact that it is not tragic and now we have to wait for blood results. Arigato, arigato, bow to the floor and bye bye.
I thought I should feel relieved, and maybe I even did slightly, but definitely not as much as I hoped I would.
Mr.B is a positive thinker, so he took on the HELL IT IS ALL GOOD option, but I am the one who is always scared and I could not share his excitement. There was still a lot ahead of us, at least two different blood test, maybe amniocentesis, very specific baby’s heart scans at different stages of pregnancy and who knows what else. I looked in front of me and all I could see was months and months of unsureness, one test after another, because for each type of the test the baby has to have certain gestational age and time spent waiting for results between the tests.I knew that I will be revealed from this torture only after the baby is born. That was my reality now.
We were in Japan exactly 3 years ago. I did a pregnancy test in Beppu on 14.2.2013 and the test was positive, we were in Japan not just the two of, it was three of us already. Leo was on his way. And it was as abstract as it could be, for me, for us at that time.
Three years later, 2016, we were in Japan again. Those three years in between I could not wait, I could not wait to be back. Japan was my absolutely strongest travel experience. It was so different from anything I knew before. It was overwhelming, intriguing, shocking, inspiring, visually unique and so strong. For 3 years I had constant flash backs from Japan, the smell of air, the light, touch of cold on my skin or just a short second of undefinable taste of the moment and I was back there. I wished to be back there, because in Japan I felt everything so intensely. My senses were facing a challenge all at the same time and it felt so good.
So here we are again, three of us in Japan, Leo is walking talking person who is fun to be around, who is tough to be around, who is fun to discover the world with and who is exhausting to travel with at the same time, but who is an essential part of our lives. The little guy who was just a two blue lines on a piece of plastic 3 years ago is now so profoundly part of me that I cant recall the feeling of life before him. And this time around we are four.
Another life that I have brought inside of my body, another life that is two blue lines on a piece of plastic and loads of pages of ultrasound scans. Life that is a mystery for us, not because we don’t know how it feels to parent a tiny human but because this human is a surprise on a completely new level.
I try to get hold of things again as we walk in temporary calmness around a lake in Kawaguchiko. I am pushing myself into living the moment, into letting fear go and enjoying what we have and what we are given. Tests are OK, the risk of chromosomal abnormalities is quite low, but now low enough to be completely sure of course. The curse of ambiguousness is now the new reality. Another test is ahead of us in Poland, but for now this should be enough. Enough to hold Little L tight in my arms before he runs wild to imaginary fishing duties, enough to let Mr.B hold me in his arms and let myself feel the love I have for him, hidden somewhere deep under the load of sour leftovers from our recent fights, and enough for me to finally touch my belly that is not anymore only mine and let myself feel happiness for the growing missing puzzle of our family that is on its way.Healthy or not, we shall see.


Nie mogłam się doczekać, kiedy w końcu wyjedziemy z Nowej Zelandii. Czułam, jakby wszystko, co się tam wydarzyło, było jednym wielkim koszmarem, z którego wybudzę się jak tylko wsiądziemy do samolotu. Liczyłam minuty od operacji Pana B, który nie mógł podróżować przez tydzień. Byłam zdenerwowana, rozkojarzona, zdesperowana, zdezorientowana, drażliwa, poirytowana i rozżalona. Było mi żal Leo, dla którego nie miałam wystarczająco dużo cierpliwości i siły, żeby się bawić i biegać beztrosko. Było mi żal Pana B., który harował, jak wół, żeby zapłacić za tę podróż marzeń, a teraz wszystko tak się popieprzyło, że musieliśmy dopłacić za przebukowanie lotu, zapłacić za nocleg w Auckland, pokryć dodatkowe opłaty za zmianę rezerwacji w Japonii, gdzie nasz pobyt będzie krótszy, niż planowaliśmy, a wszystko to w żałobnym nastroju. Gdzie się podziało całe szczęście, chwile radości i śmiechu, które sobie wyobrażaliśmy. Widziałam jak z dnia na dzień robił się coraz bardziej przygnębiony i jak bardzo był zły na siebie, że nie mógł opanować swoich uczuć, co z kolei, zawsze kończyło się na kłótni. Walczyliśmy ze sobą jak wściekłe psy, byliśmy tak poirytowani, że każda najmniejsza huśtawka nastroju u jednego z nas powodowała wybuch złości u drugiego i, mimo iż w kruchych momentach spokoju próbowaliśmy o tym rozmawiać, a każde z nas rozumiało jak ważne jest, żebyśmy stali za sobą murem i wspierali się, nic to nie pomagało, a nawet te rozmowy /w najlepszym wypadku/ kończyły się w atmosferze lodowatego milczenia. Było mi żal za to dziecko, które rosło we mnie i żałowałam, że nie umiałam obdarzyć go wszystkimi uczuciami, na które zasługiwało od swojej mamy. Było mi żal za samą siebie, że musiałam przez to przechodzić, zamiast cieszyć się ciążą, która na pewno jest ostatnią w moim życiu. Byłam rozżalona, wkurwiona i zła i smutna i to wszystko, to nic w porównaniu z ciągłymi wymiotami i bólem brzucha. Kiedy przyjechaliśmy do Japonii, zapisaliśmy się na dodatkowe badania w klinice położniczej, w Tokyo i nie mogłam się doczekać. Nie mogłam się doczekać, aż ktoś mi powie, że to wszystko, to tylko nieporozumeinie, ale jednocześnie bałam się tej wizyty jak cholera, bo wszystko mogło potoczyć się w złym kierunku i nie wiedziałam, czy sobie z tym poradzimy. Odbyłam rozmowę z lekarzem przez internet i poradzono mi, żebym poddała się biopsji kosmówki, ponieważ badania wykazały, że nasze dziecko ma duże stężenie NT. Odmówiłam i postanowiłam, że zrobię jeszcze jedno badanie ultradźwiękowe i badanie krwi, ale lekarz w Nowej Zelandii powiedział mi, że badanie krwi nie ma sensu, bo wyniki na pewno będą złe. Kiedy przyjechaliśmy do Japonii i zmieniliśmy wszystkie plany podróży, z powodu umówionej wizyty w klinice, miały minąć jeszcze dwa dni agonii w oczekiwaniu na wyznaczony dzień. Dwa dni, które minęły w tak ogromnym stresie, że kiedy teraz o nich myślę, widze tylko gęstą mgłę. I w końcu nadszedł sądny dzień. Przysięgam, że tamto badanie ultradźwiekięm, to było njabardziej przerażające 15 minut w moim życiu. Pani, która je robiła nie mówiła ani słowa po angielsku. Przez cały czas po policzkach spływały mi łzy i ciągle pytałam OK? OK?, a ona tylko dziwnie kiwała głową i wydawała z siebie dźwięk, którego nie mogłam roszyfrować. Na własnej skórze przekonałam się co, do cholery, oznacza być zagubionym w tłumaczeniu. Cała w spazmach, czekałam na lekarza, aż spojrzy na wyniki badań. Ta sytuacja była ewidentie zbyt pełna emocji dla tej biednej kobiety, która czuła się niezręcznie, nie wiedziała jak się zachować i pewnie pragnęła tylko, żeby teleportowali ją do jakiegoś innego pokoju, gdzie normalna, japońska pacjentka umie zachować swoje uczucia dla siebie, lepiej, niż ja. Ale po raz pierwszy w życiu, gówno mnie to obchodziło. Przez całe życie martwiłam się, jak moje zachowanie wpływa na uczucia innych ludzi, czy nie sprawiam nikomu przykrości, ale w tamtej chwili widziałam jak ta biedna pani cierpi, niczym zamknięta w kabinie ciśnieniowej i gówno mnie obchodziło, że to ja jestem przyczyną jej cierpienia. Przecież nie mogłam panować nad reakcją mojego ciała na stres i byłam naprawdę wkurwiona, że kobieta pracuje w międzynarodowej klinice i nie może powiedzieć jednego, pieprzonego słowa po angielsku, żeby mnie pocieszyć. Po całej tej walce, którą obie musiałyśmy stoczyć, przez minuty, które ciągnęły się, niczym godziny, do gabinetu wszedł lekarz, spojrzał baaaardzo dokładnie na wyniki, zrobił jeszcze kilka skanów, rozmawiając po japońsku z biedną kobietą i patrzył na mnie wzrokiem, który nic mi nie mówił i byłam gotowa zabić. Przez chwilę wyobraziłam sobie, jak z zimną krwią zabijam ich oboje i ten obraz pozwolił mi zachować spokój, aż w końcu powiedzieli mi, że poziom NT nie jest tak wysoki, jak wykazały badania w Nowej Zelandii, teraz był na granicy normalnego poziomu. 3.4 mm, powiedział. Nie jest dobrze, ale nie jest źle. Cokolwiek to onzacza. Mogę być teraz zadowolna? Czy jeszcze nie? Czy to jest dobra wiadomość? I jakie to ma, do cholery, znaczenie, że wyniki były inne w Nowej Zelandii? Co mam o tym myśleć? Co dalej? Miałam w głowie tyle pytań, ale nasza rozmowa była bardzo ograniczona i musiałam zaakceptować fakt, że sytuacja nie jest już tragiczna i trzeba czekać na wyniki badań krwi. Arigato, arigato, ukłon do podłogi i papa. Pomyślałam, że powinnam czuć ulgę i może nawet trochę ją czułam, ale nie aż tak, jakbym chciała. Pan. B jest optymistą, więc przyjął tę wiadomość jako SUPER, WSZYSTKO JEST OK, ale mi, która zawsze się martwię, nie udzialał się jesgo optymizm. Dużo jeszcze przed nami, co najmniej dwa różne badania krwi, może amniopunkcja, wiele badań serca dziecka na różnych etapach ciąży i kto wie co jeszcze. Patrzyłam przed siebie i widziałam tylko długie miesiące niepewności i jedno badanie za drugim, bo do każdego badania dziecko musi mieć odpowiedni wiek. Miałam też przed oczami czas spędzony w oczekiwaniu na wyniki kolejnych badań. Wiedziałam, że będę wolna od tego piekła dopiero po urodzeniu dziecka. Od teraz, to była moja rzeczywistość. Byliśmy w Japonii dokładnie 3 lata temu. Zrobiłam test ciążowy w Beppu 14.02.2013 i okazał się pozytywny, byliśmy już wtedy we trójkę. Miał się urodzić Leo. I było to dla nas jedno z bardziej abstrakcyjnych doświadczeń. Trzy lata później, 2016, znowu byliśmyw Japonii. Przez te trzy lata nie mogłam się doczekać, żeby tam wrócić. Japonia była dla mnie jednym z najbardziej intensywnych doświadczeń podróżniczych. Zupełnie inna od wszystkiego, co do tej pory znałam. Oszałamiająca, intrygująca, szokująca, inspirująca, wizualnie wyjątkowa i intensywna. Przez 3 lata miałam ciągłe flashbacki z Japonii, zapach powietrza, światła, dotyk zimna na mojej skórze albo tylko smak chwili i znowu tam byłam. Chciałam tam wrócić, bo w Japonii czułam wszystko o wiele mocniej. Moje zmysły stały przed wyzwaniem, wszystkie w tym samym czasie i to było wspaniałe uczucie. A więc znowu tu jesteśmy, nasza trójka w Japonii, Leo był chodzącą i mówiąca osobą, z którą świetnie spędza się czas i z którą ciężko się spędza czas, z którym jednocześnie super odkrywa się na nowo świat, ale potrafi to być wycieńczające, ale który jest nieodłączną częścią naszego świata. A tym razem jest nas czworo. Kolejne życie, które noszę w brzuchu, kolejne życie, które jest podwójną niebieską linią na kawałku plastiku i mnóstwem wydruków z badań ultradźwiękiem. Życie, które jest dla nas zagadką, nie dlatego, że nie wiemy jak być rodzicem dla malutkiego człowieka, ale dlatego, że ten człowiek będzie kolejnym zaskoczeniem na wielu płaszczyznach. Kiedy wracamy do domu w chwilowym spokoju, wokół jeziora Kawaguchiko, próbuję znowu chłonąć to, co nas otacza. Próbuję żyć chwilą, pozbyć się strachu i cieszyć się tym, co mamy i tym, co zostało nam dane. Wyniki są OK, zagrożenie anomaliami chromosomalnymi jest dośc niskie, ale nie na tyle, żeby mieć jakąkolwiek pewność. Dni pełne niepewności, to nasza nowa rzeczywistość. Czeka nas kolejny test w Polsce, ale na razie, to wystarczy. Wystarczy, żeby mocno przytulić do siebie Małego L, zanim pobiegnie do swoich wyimaginowanych połowów rybackich, wystarczy, żebym pozwoliła się przytulić Panu B. i poczuła do niego miłość, schowaną głęboko pod gorzkimi resztkami z naszych niedawnych kłótni i wystarczy, żebym w końcu dotknęła mojego brzucha, który nie jest już tylko mój i pozwoliła sobie poczuć szczęście za tę rosnącą istotę, nowy element układanki, jaką jest nasza rodzina. Zdrowa, czy nie,to się jeszcze okaże.

Tłumaczenie: Weronika Makowska

 

 

03_2016_japan_0200553

03_2016_japan_0200555

03_16_tokyo_1100669

03_16_tokyo_1100628

03_16_tokyo_1100630

03_16_tokyo_1100644

03_16_tokyo_1100666

03_16_tokyo_1100670

03_16_tokyo_1100675

03_16_tokyo_1100679

03_16_tokyo_103140091

03_16_tokyo_nz_0200702

03_16_tokyo_nz_0200706

03_16_tokyo_nz_0200712

03_2016_tokyo_0600581

03_2016_tokyo_0600583

03_2016_tokyo_0600591

04_16_3431502736

04_16_3431502741

04_16_3431502749

04_16_3431502751

04_16_jp_10301893

04_16_jp_10301901

04_16_jp_10301906

04_16_jp_10301915

04_16_jp_13201978

04_16_jp_13201983

04_16_jp_13201982

04_16_jp_13202007

04_16_jp_32108630

04_16_jp_223402504

04_16_jp_223402530

04_16_jp_223402532

04_16_jp_223402536

04_16_jp_10301957

04_16_jp_312102282

04_16_jp_312102289

04_16_jp_312102291

04_16_jp_8989802490

04_16_jp_985302074

04_16_jp_312102296

04_16_jp_312102308

04_16_jp_312102340

04_16_jp_312102373

04_16_jp_312102380

04_16_jp_8989802470

04_16_jp_312102400

04_16_jp_8989802457

04_16_jp_313100707

04_16_jp_827302160

04_16_jp_985302028

04_16_jp_827302196

04_16_jp_985302056

04_16_jp_985302069

04_16_jp_985302059

04_16_jp_985302084

04_16_jp_985302088

04_16_jp_985302094

04_16_jp_985302098

04_16_jp_1312302444

04_16_jp_1312302443

04_16_jp_1312302446

04_16_jp_2342302541

04_16_jp_2342302558

04_16_jp_1312302422

04_16_jp_2342302572

04_16_jp_2342302610

04_16_jp_2342302606

04_16_jp_2342302632

04_16_jp_2342302663

04_16_jp_8989802486

04_16_jp_2342302678

04_16_jp_2342302694

04_16_jp_2342302680

04_16_jp_2342302709

04_16_jp_2342302695

04_16_jp_2342302726

04_16_jp_2342302731

04_16_jp_2342302716

04_16_jp_8989802463

New Zealand

New Zealand

I had photos for this post ready for some time now, but I felt I can not post them just like that, without a text. And getting myself to write the text was damn hard. I realised I would post photos more frequently if I did not have to write as well. Writing became difficult. And that is strange, cause it actually used to be the easy part. I would just sit on my ass for a while and let it all out. Easy, no thinking, no analysing, simply letting it go. It felt so natural and healing in a way. But than I got criticised that my texts are negative. And I could not handle the critique. I could not handle it because I felt I was not understood. If those people knew me they would know I am not negative I am being ironic, sarcastic and all that shit. Because that helps to keep a distance from oneself. And there were people out there who did not get it and I did not know how to let them know that NO this is not negative. But that is all part of the story I already wrote here before. About feeling vulnerable, about feeling exposed on my own request and about not handling the different opinions on what I had to say. I felt week and shut myself down. All that questioning was becoming bigger than me and I did not want to fight it anymore. And now I sound like depressed weirdo, but now I don’t care.

Well maybe saying that I don’t care is a little exaggerated statement, I’d better say I am learning not to care.
I have been very week when it comes to self-esteem issues my whole life and most of that “public” exposing my life was sort of a fake game I would play to make myself and others believe that I don’t have a problem. And I did that well I guess. I almost stated believe in it. But then Leo was born and I became naked in a second. I became thousand times more vulnerable than I was before. I felt as if someone would tear the skin of my body. Leo was my weak point. My love for him, my fear for him. And that started of processes that I had no idea about. My vulnerability transferred to almost all aspects of my life and as I have been artificially repressing things for a long time, the natural event took place. It all cumulated and exploded as an uncontrolled volcano one day last summer. That was a point when I knew I am not gonna handle this alone. And I asked for help. It was not difficult thing to do. I took a phone and wrote a sms to a psychologist /I had her number in my phone for years and never used it/ that either she will take me next day of I am gonna go mad. She surprisingly did not find it a drama queen self oriented bullshit and offered me a visit next day. It was a beginning of quite traumatic journey that still lasts. But why am I writing it now? No it is not because I find going to shrink IN or cool or worth a special attention. It is probably because I feel that sharing this actually highly negative information might be a step towards accepting myself even if I will be criticised for being actually negative. Maybe because I finally made a decision to come of out my own dark. This is my way of dealing with the advice she gave me on our last meeting. I don’t have to please everybody, I don’t even have to care. I can take on the luxury of doing whatever I want and fuck the rest. So keeping this in my mind I can now easily /TRY TO/ say out loud that our trip to New Zealand this year was the most difficult and physically and emotionally exhausting experience. Yes now I can be that spoiled brat that will cry over flying to New Zealand. OH yes that is exactly what I am going to do right now. This trip was supposed to be the highest peak of our traveling experience as a family of three. Japan and New Zealand. That is a dream come true. And I was sure it was going to be.
Last year in november I was told by my doctor in Slovakia that I can not have babies anymore. Not that I can’t have them, but I should not have them as due to the way my C section was done I would be in life danger if I got pregnant again. She was so strict about it that she advised us as a couple to go for Bart’s vasectomy. That would solve the problem. Well that was a shocking information. Not that we were trying to have another baby at that point, on contrary I actually felt that our life is slowly getting a little organised, we finished the reconstruction, Leo became a grown up 2 year old guy and things seemed to be calming down. But somewhere deep inside I knew I did not want Leo to grow up without brother or sister. I felt that it is not fair for him if we did not at least try. When I was told that this option is no longer an option for us I realised that I actually wanted to have another baby very much /it just was not the right time as usually/. People always have this automatic feeling of power when they feel in charge of things, but when they are suddenly taken the chance to decide they panic crazily. I panicked as well. So after the initial shock I wen to see two more doctors. And luckily I was told that there is no such case that I would be in higher danger than any other pregnant women, but since I was still breastfeeding Leo I was constantly having cysts that were causing my ovaries defunctioning. It is not completely normal as breastfeeding is not really a contraception and definitely not when you breastfeed for over two years, but I seemed to be one of those cases that has to stop in order to get pregnant again. And I was not ready and Leo was not ready.
Anyway I felt secure again that I have things in my hands. I could get pregnant and I am the one who decides when. Apparently I did not get my lesson on humbleness yet.
I was pregnant already when I was visiting second doctor in Poland but it was such early stage of pregnancy that it was not visible. The test turned positive three weeks before our departure for big 2 months long adventure. Well it sure was not a reason for us to change our plans. We planned it long ago and my pregnancy was only a cherry on that sweet pie. And it even felt very symbolic as I actually found out I was pregnant with Leo when I was in Japan 3 years ago. Now we were going back as a family of to be 4.
One doctor told me to cancel the trip because there were some issues that were causing him to have a reasonable doubt that it might not be the best time to travel such distances. But I felt its gonna be ok. Whatever is to happen will happen. Is it a rule that when you feel like you just jumped on a racing horse and take of for the victory you have to realise that you are the only one riding a carthorse?
There is maybe nothing concerning my body that I fear and hate more than vomiting. I swear I would rather die of poisoning than vomit. I never vomited when I was pregnant with Leo. I think my own paranoid fear made me go through that pregnancy as a vomiting virgin. First time in years and years I did puke was on the flight to Auckland. Believe me I almost died. I almost died because it was after the breakfast not long before landing. The small airplane toilette offered everything it had to offer after 11 hours flight. It was THE WORSE, because I did not vomit once, or twice. I had to be locked there for over 30 minutes, while there was a queue of 15 people outside that I had to pass by when I finally left. And I am sure at least firs 5 of them had to witness the symphony of uncontrolled mix of crying and puking that I produced. I was humiliated and devastated at the same time.
That was to be just a beginning. My mood got back to ecstatic level when we picked up our old camper van at the airport. I felt the blood of “always complaining” camper lover in my veins and was ready to forget not only the public humiliation but also the simple fact I threw up. We were all ready to hit the road. Our plans were big and courageous. We had a plan ahead of us. 3 weeks on the road, thousands of kilometres, thousands of photos, tracks and adventures. All that you get to see in picturesque travel guides from NZ. Well we did hit the road but it only took us 20 minutes till we had to stop cause I had to vomit again, and than again and again and again. And I had to vomit each time the car moved, I vomited even if there was nothing more to vomit, it became so natural as breathing, I did not fight it anymore because I had no power. I beated all the records. Once I vomited before we even made it to the camping exit, I guess it took me 10seconds of car driving. I know this is nothing special to write about. It is a normal symptom of pregnancy. But fuck we just made it to NZ. We had a PLAN. We wanted to travel and explore and drive and see and here I am vomiting. And there is nothing that can be done. I thought that was the worse thing that can happen to me. We not only did not make thousands of kilometres, or down the north island, we did not even make it to Raglan. OMG just look at the map what is the distance between Auckland and Raglan. We were fucked. I could not even walk around Auckland at the end of our trip because our walks always turned into hysteric search of public toilettes. I was angry, I felt this was unfair and I did not deserve this at all. I am looking at the photos from NZ now and it looks almost as a ode on Leo not a photos from trip to the paradise. But hell Leo was always around me and I was never too far. I was defeated. At least I thought so.
Three days before we left NZ to Japan I went for first trimester ultrasound. We all went. It was supposed to be the moment we ll remember forever. Happy beautiful family, Leo makes for the beautiful part, showing an angel like looking sweet son his brother or sister for the first time. Happy smiles, white teeth, little bit of tears of happiness and kisses of moved parents.
While I was lying on the bed, Bart was having some hard time keeping Leo in the bearable level of sanity. He just went crazy when he saw me being examined by a doctor!!! He was crying so loud that we did not hear each other, but I still could find some magic in that situation. Until the lady who did the scan was not quiet for to long. I knew something was wrong I just did not want to ask what the fuck was it. I knew that once I ask I will hear something that might change our reality for good. I was waiting for her to start but tears were already going down my face. Bart was so absorbed by trying to calm down Leo that I had to tell him twice that something is very wrong until he got the message. I am pretty sure I have never seen anybody change colour of the skin that fast. He went from brown to completely white in just one second. He looked at me and he did not want to understand what I was saying. I could see in his look that he just decided to reject the information that slipped out of my mouth. Well when the doctor finally decided it is time to share the secret with us we were acknowledged that our child will most probably have some sort of genetic disorder or in a better case major heart disease.
She suggested we do the Chorionic Villus Sampling as fast as possible because blood tests will for sure only approve her suspicion. Whenever in my life I thought things are pretty bad I was wrong. That moment there was THE MOMENT in life when nothing makes sense and at the same time everything makes sense. The very first question was the obligatory one, why US? But than why not US. This happens to parents all around the world so why the hell not us. Why are we different of better or why should we be more lucky. It can be us just like it can be anybody else.
I did not sleep for 72 hours straight. I read all the forums in internet in english, polish, slovak and german. I read everything there was to read about high NT and I felt like I was suddenly living life of somebody else. Sitting next to the toilet in the middle of the night. Alternately vomiting and reading about possible defects that little human that is growing inside of me might have. Does that sound like a dream trip? NO it does not. And it was not, it got us all so affected. Each of us in a different way. I stopped thinking about future, I stopped thinking about myself as a mother of two because I did not know if I will have a second child. There are some defects that require abortion because they put the life of the mother into risk, or the baby dies in womb, or the couple makes a decision to terminate the pregnancy. I did not know what is ahead of us but I knew I can’t let myself develop any feelings for that baby because it might be to painful. Bart had his own way of dealing with things. He seemed to worry less, at least I thought so until the night before our departure. We were supposed to fly to Japan and the evening before he started feeling really bad. I have never seen him in such pain before but he kept insisting that it is nothing and he must have eaten something that made him sick. Well that nothing turned to be acute appendix and when we were supposed to sit on an airplane he was lying on the operating table.
This is getting a little to long and possibly little to boring as well. So much negative shit in one post. I’ll just stop here because this is the end of our epic NZ adventure anyway. We had to wait till Bart would be able to fly, I was a nerve wreck but I guess we managed to do everything possible to make Leo believe that we are having THE time of our life. And guess what. When I look back now, I would never ever want to go through that one month again, it took some time, a lot of thinking and processing for it to become a material for blog post but now despite of all I believe that in a way we had the time of our life, because there is not better way to grow as a couple than to fall down together.

PS: Our story as well as the story of our daughter continues with the next set of photos from Japan. It is not a strategy to keep you all waiting for what happens next, I did not make it to be a soap opera star yet. I just feel that what happened in Japan belongs to the post from Japan. But we all seem to be OK, at least for now and in a extent which is medically provable :)

 


Nowa Zelandia

Miałam przygotowane zdjęcia do tego wpisu, już do jakiegoś czasu, ale nie chciałam publikować ich tak po prostu, bez żadnego tekstu. A pisanie okazało się ostatnio cholernie trudne. Zdałam sobie sprawę, że publikowałabym częściej na blogu, gdybym nie musiała pisać. Pisanie stało się trudne. Jest to o tyle dziwne, że kiedyś przychodziło mi ono łatwiej, niż robienie zdjęć. Siadałam na dupie i pisałam to, co przychodziło mi do głowy, wyrzucałam z siebie wszystko. Z łatwością, bez zastanawiania się, bez analizowania, po prostu pisałam. Był to dla mnie bardzo naturalny i za razem leczniczy proces. Ale potem zostałam skrytykowana za to, że moje teksty są deprymujące. I nie mogłam udźwignąć tej krytyki. Nie potrafiłam sobie z nią poradzić, ponieważ się czułam niezrozumiana. Gdyby ci ludzie znali mnie chociaż trochę, wiedzieliby, że nie jestem negatiwną osobą, tylko ironiczną, sarkastyczną. Sarkazm pomaga mi utrzymać dystans do samej siebie. I ludzie, którzy przeczytali moje teksty, w ogóle tego nie zrozumieli, ale nie wiedziałam, jak im wytłumaczyć, że NIE, to wcale nie jest negatywne nastawienie. Ale to już zupełnie inna historia, którą już wcześniej tu opisałam. Historia o tym, że czułam się bezbronna i obnażona na własne życzenie i o tym, jak nie potrafiłam sobie poradzić z różnymi opiniami na temat moich tekstów. Czułam się słaba i zamknęłam się na świat. Przerosło mnie analizowanie całej sprawy i nie miałam już ochoty walczyć. Teraz brzmię jak jakiś dziwoląg pogrążony w depresji, ale teraz już mnie to nie obchodzi.
Może „nie obchodzi”, to za duże słowo, ale powiedzmy, że próbuję się mniej przejmować. Przez całe życie miałam ogromne problemy z pewnością siebie i „publiczne” obnażanie mojego życia było swojego rodzaju grą, którą prowadziłam, żeby udowodnić sobie i innym, że nie mam z tym problemu. I w pewnym stopniu mi się to udało. Prawie sama zaczęłam w to wierzyć. Ale potem urodził się Leo i w jedną chwilę stałam się naga. Byłam tysiąc razy bardziej obnażona, niż kiedykolwiek wcześniej. Czułam się tak, jakby ktoś zdarł ze mnie całą skórę. Leo był moim słabym punktem. Moja miłość do niego, mój strach. Rozpoczęło to proces, o którym nawet nie miałam pojęcia. Poczułam się bezbronna na każdym polu życia i podczas gdy tłumiłam w sobie uczucia, w moim życiu wydarzyło się coś, co połączyło mnie z sama sobą. Wszystko skumulowało się i wybuchło, niczym niekontrolowany wulkan, pewnego dnia zeszłego lata. Wtedy zrozumiałam, że nie uda mi się samej z tym poradzić. Więc poprosiłam o pomoc. Nie było to trudne. Wzięłam telefon i napisałam smsa do psycholożki / miałam zapisany jej numer od lat, ale nigdy z niego nie skorzystałam/ i powiedziałam, że albo mnie przyjmie albo zwariuję. O dziwo nie pomyślała sobie, że jestem histeryczką, która wciska jej kit, żeby zwrócić na siebie uwagę i umówiła mnie na następny dzień. Był to początek dość traumatycznej podróży, która nadal trwa. Ale dlaczego o tym piszę? Nie dlatego, że uważam iż chodzenie do psychologa jest na czasie albo cool albo zasługuje na specjalną uwagę.
Piszę to, ponieważ wydaje mi się, że dzielenie się z innymi tą totalnie negatywną informacją, może być krokiem do zaakceptowania siebie, nawet jeśli zostanę skrytykowana za bycie totalnie negatywną osobą. Może dlatego, że w końcu podjęłam decyzję o tym, żeby wyjść z mroku. Korzystam z rady, której udzieliła mi moja psycholog podczas ostatniej wizyty. Nie muszę wszystkim dogadzać, nie muszę się nawet przejmować, mogę robić to, co mi się podoba i pieprzyć resztę. Tak więc, mając tę radę na uwadze, mogę spokojnie /SPRÓBOWAĆ/ powiedzieć na głos, że nasza tegoroczna podróż do Nowej Zelandii była najtrudniejszym, fizycznie i psychicznie wyczerpującym doświadczeniem. Tak, teraz w końcu mogę być tym rozpuszczonym bachorem, który płacze, bo musiał jechać do Nowej Zelandii. O TAK, teraz właśnie sobie ponarzekam. Ta wycieczka miała przebić wszystkie podróże, jakie kiedykolwiek odbyła nasza trzyosobowa rodzina. Japonia i Nowa Zelandia, brzmi jak spełnienie marzeń i byłam pewna, że nim będzie.
W zeszłym roku, w listopadzie, mój lekarz na Słowacji powiedział mi, że nie mogę mieć więcej dzieci, a raczej, że nie powinnam ich mieć. Po cesarskim cięciu, które mi zrobiono podczas ostatniego porodu, kolejny poród byłby zagrożeniem dla mojego życia. Lekarz podszedł do sprawy na tyle poważnie, że zalecił Bartowi wazektomię, jako rozwiązanie problemu. To była dopiero szokująca wiadomość. Nie dlatego, że staraliśmy się o drugie dziecko, wręcz przeciwnie, czułam, że w końcu nasze życie trochę się ustabilizowało. Skończyliśmy remont, Leo jest dorosłym dwulatkiem i wydawało się, że mamy trochę spokoju. Ale gdzieś w głębi czułam, że nie chcę, żeby Leo dorastał bez siostry lub brata i że to wobec niego nie w porządku, jeśli nawet nie spróbujemy. I kiedy powiedziano mi, że ta opcja nie jest już opcją, poczułam, że tak naprawdę bardzo chciałam mieć drugie dziecko / po prostu nie był to odpowiedni moment, jak zwykle/. Ludzie zawsze czują się silni, kiedy wydaje im się, że kierują własnym życiem, ale kiedy odbierze im się możliwość podejmowania decyzji, panikują jak szaleni. Ja też spanikowałam. A kiedy szok już trochę ze mnie opadł, postanowiłam poradzić się jeszcze dwóch innych lekarzy. I na szczęście powiedziano mi, że to nieprawda i nie będę narażona na większe niebezpieczeństwo, niż inne kobiety w ciąży, ale ponieważ nadal karmiłam Leo piersią, miałam cysty, które powodowały zaburzenie pracy jajników. Nie jest to do końca normlana sytuacja, bo zazwyczaj karmienie piersią nie jest formą antykoncepcji, a szczególnie, kiedy trwa dwa lata, ale wyglądało na to, że ja jestem jedną z tych kobiet, które muszą odstawić dziecko od piersi, żeby zajść znowu w ciążę. Nie byłam na to gotowa i Leo też nie. W każdym razie, czułam się znowu bezpiecznie, bo mogłam decydować o swoim życiu. Mogłam zajść w ciążę i to ja decydowałam kiedy. Widać, że nie odrobiłam jeszcze lekcji z pokory. Byłam już w ciąży, podczas wizyty u drugiego lekarza w Polsce, ale było jeszcze za wcześnie, żeby to stwierdzić. Zrobiłam test trzy tygodnie przed wyprawą w naszą dwumiesięczną podróż i okazał się pozytywny. Nie mieliśmy zamiaru niczego zmieniać. Planowaliśmy tę podróż od dłuższego czasu, a moja ciąża miała być tylko wisienką na słodkim torcie. Czułam, że to bardzo symboliczne, ponieważ odkryłam, że jestem w ciąży z Leo, podczas naszej podróży do Japonii trzy lata wcześniej. A teraz wracaliśmy tam jako rodzina prawie czteroosobowa. Jeden z lekarzy poradził mi, żebym odwołała podróż, ponieważ twierdził, że nie jest to najlepszy moment do latania na takie odległości. Ale czułam, że będzie ok. Co ma się zdarzyć, to się zdarzy. Czy zawsze tak musi być, że kiedy czujesz się, jakbyś właśnie wskoczył na konia i biegł w wyścigu, to okazuje się, że tylko twój koń, to koń zaprzęgowy?
Nie ma nic, czego boję się bardziej, niż wymiotowania. Przysięgam, że wolałabym umrzeć zatruta, niż zwymiotować. Nigdy nie wymiotowałam, kiedy byłam w ciąży z Leo. To pewnie mój paranoiczny strach, sprawił, że przebrnęłam przez ciążę zupełnie zielona w tym temacie. Podczas lotu do Auckland zwymiotowałam pierwszy raz od wielu lat. Uwierzcie mi, prawie umarłam. A to dlatego, że wszystko miało miejsce zaraz po śniadaniu, niedługo przed lądowaniem. Mała toaleta wyglądała tak, jak zwykle wyglądają toalety po 11 godzinach lotu. To było NAJGORSZE i nie dlatego, że zwymiotowałam raz, czy dwa. Musiałam się zamknąć na 30 minut, podczas gdy na zewnątrz zrobiła się piętnastoosobowa kolejka, którą musiałam minąć, kiedy w końcu wyszłam. I jestem pewna, że co najmniej pierwsza piątka załapała się na moją symfonię niekontrolowanego płaczu i rzygania. Czułam się poniżona i zdruzgotana. A to był dopiero początek. Mój nastrój znowu się poprawił i byłam przeszczęśliwa, kiedy na lotnisku wynajęliśmy naszego starego campera. Poczułam krew „wiecznie narzekającej” miłośniczki campera w moich żyłach i byłam gotowa zapomnieć nie tylko o publicznym upokorzeniu, ale również o incydencie w samolotowej toalecie. W końcu mogliśmy ruszyć w drogę. Nasze plany były odważne i duże. A co najważniejsze, mieliśmy plan. 3 tygodnie w drodze, tysiące kilometrów, tysiące zdjęć, droga i przygody. Wszystko to, co widzi się w malowniczych przewodnikach po Nowej Zelandii. Tak więc, wyruszyliśmy w drogę, ale minęło raptem 20 minut i znowu musieliśmy się zatrzymać, bo musiałam zwymiotować, a potem jeszcze raz i jeszcze raz i jeszcze raz. I tak za każdym razem, kiedy samochód ruszał, wymiotowałam nawet jeśli nie było już nic do zwymiotowania, stało się to naturalne, niczym oddychanie. Nie mogłam już się opierać, bo nie miałam siły. Pobiłam wszystkie rekordy. Raz nawet zwymiotowałam, zanim udało nam się wyjechać z parkingu, zajęło mi to chyba 10 sekund od zapalenia silnika. Wiem, że to nie jest zbyt szczególny temat. To tylko jeden z objawów, jakie towarzyszą ciąży. Ale cholera, właśnie dojechaliśmy do Nowej Zelandii. Mieliśmy PLAN. Chcieliśmy podróżować i odkrywać i jeździć, a ja rzygałam na całego. I nie da się nic z tym zrobić. Myślałam, że to najgorsze, co może mi się przytrafić. Nie tylko nie przejechaliśmy tysiąca kilometrów, ani nie dojechaliśmy na północną wyspę, nie udało nam się nawet dojechać do Raglan. O MÓJ BOŻE, spójrzcie sobie na mapę i zobaczcie ile jest kilometrów od Auckland do Raglan. Mieliśmy przerąbane. Pod koniec naszej podróży, nie mogłam nawet chodzić po Auckland, bo za każdym razem kończyło się to panicznym poszukiwaniem publicznej toalety. Byłam zła. Czułam, że to niesprawiedliwe i na to nie zasługuję. Patrzę teraz na zdjęcia z NZ i wygląda to jak oda do Leo, a nie zdjęcia z wycieczki do raju. Ale, cholera, Leo zawsze był przy mnie, a ja nigdy za bardzo się nie oddalałam. Odniosłam porażkę. A przynajmniej tak mi się zdawało. Trzy dni przed wylotem do Japonii poszłam na badania po pierwszym trymestrze. Wszyscy poszliśmy. Miał to być moment, który zapamiętamy na zawsze. Szczęśliwa, piękna rodzina, Leo miał być tą piękną częścią, słodkie dziecko z anielskim wzrokiem, które pierwszy raz widzi swojego braciszka lub siostrzyczkę. Wesołe uśmiechy, białe zęby, kilka łez szczęścia i pocałunki wzruszonych rodziców. Kiedy leżałam na łóżku, Bart z trudem mógł utrzymać Leo, który dostał histerii. Po prostu oszalał, kiedy zobaczył, że bada mnie lekarz!!!! Płakał tak głośno, że nawet się nie słyszeliśmy, ale mimo to nadal odnajdywałam trochę magii w całej tej sytuacji. Dopóki pani, która zrobiła badanie, nie zaczęła milczeć przez bardzo długi czas. Wiedziałam, że coś jest nie tak, ale nie chciałam nawet pytać co to, do cholery, jest. Wiedziałam, że kiedy się dowiem, zmieni to naszą rzeczywistość na dobre. Czekałam, aż coś powie, ale zanim się odezwała, łzy zaczęły spływać mi po policzkach. Bart był tak zajęty Leo, że musiałam powtórzyć dwa razy, że coś jest nie tak, zanim usłyszał. Jestem prawie pewna, że nigdy nie widziałam, żeby czyjaś twarz zmieniła kolor w tak szybkim czasie. W jedną sekundę zeszła mu opalenizna i zrobił się biały, jak ściana. Spojrzał na mnie i nie chciał zrozumieć o czym mówię. Zobaczyłam w jego oczach, że postanowił zignorować słowa, które właśnie wysunęły się z moich ust. A kiedy lekarz w końcu zdecydował, że podzieli się z nami swoim sekretem, zostaliśmy poinformowani, że nasze dziecko będzie miało jakąś chorobę genetyczną, a w najlepszym przypadku, poważną wadę serca. Poradziła nam, żebyśmy wykonali biopsję kosmówki najszybciej, jak się da, bo badania krwi na pewno potwierdzą jego teorię. Kiedy kiedykolwiek w życiu myślałam, że jest źle, byłam w błędzie. Tamten moment, to był właśnie TEN MOMENT, w którym nic nie ma sensu, a jednocześnie wszystko ma sens. Pierwsze pytania, jakie się nasuwało, to dlaczego MY? Ale z drugiej strony, dlaczego nie MY. To się przydarza rodzicom z całego świata, więc dlaczego do cholery, nam miałoby się nie przydarzyć. Dlaczego mielibyśmy być inni lub lepsi albo dlaczego mielibyśmy mieć więcej szczęścia. Mogło paść na nas tak samo, jak na kogokolwiek innego. Nie spałam przez 72 godziny pod rząd. Przeczytałam wszystkie fora internetowe po angielsku, polsku, słowacku i niemiecku. Przeczytałam wszystko to, co było do znalezienia o zwiększonej wartości NT i nagle poczułam się, jakbym żyła życiem innej osoby. Siedziałam obok toalety, w środku nocy. Wymioty przeplatane były lekturą o wszystkich możliwych chorobach tego małego człowieka, który rósł w moim brzuchu. Czy to brzmi jak podróż marzeń? NIE, nie brzmi. I wcale nie nią nie była, wszystkie wydarzenia wpłynęły na każdego z nas. Na każdego w inny sposób. Ja przestałam myśleć o przyszłości, przestałam myśleć o sobie, jako o matce dwójki dzieci, bo nie wiedziałam, czy będę miała drugie dziecko. Przy niektórych wadach konieczna jest aborcja, ponieważ ciąża zagraża życiu matki albo dziecko umiera przed narodzinami albo para podejmuje decyzję o aborcji. Nie wiedziałam co jest przed nami, ale wiedziałam, że nie mogę się przywiązywać do tego dziecka, ponieważ może to być zbyt bolesne. Bart miał swój sposób na radzenie sobie z sytuacją. Wyglądało na to, że przestał się przejmować, a przynajmniej tak mi się wydawało, aż do wieczora tuż przed naszym wyjazdem. Mieliśmy jechać do Japonii, ale dzień wcześniej bardzo źle się poczuł. Nigdy nie widziałam go w takim bólu, ale on upierał się, że to nic takiego i pewnie tylko się zatruł. To nic okazało się zapaleniem wyrostka i kiedy mieliśmy siedzieć w samolocie, on leżał na stole operacyjnym. Ten wpis robi się trochę długi i pewnie za nudny. Tyle negatywnych emocji w jednym poście. Tutaj skończę, bo to i tak koniec naszej epickiej podróży do NZ. Musieliśmy czekać, aż Bart będzie mógł znowu latać, ja była strzępkiem nerwów, ale wydaje mi się, że pomimo wszystko udało nam się stworzyć dla Leo atmosferę, jakby to była nasza podróż życia. I wiecie co? Jak teraz o niej myślę, to nigdy w życiu nie chciałabym przeżyć tego miesiąca jeszcze raz, potrzebowałam czasu do przemyślenia i przetrawienia tego, co się wydarzyło, żeby powstał materiał na bloga, ale teraz, pomimo wszystko myślę, że była to podróż życia, bo nie ma lepszego sposobu na to, by dorosnąć jako para, niż razem upaść.
PS. Nasza historia oraz historia naszej córki ma swój ciąg dalszy razem ze zdjęciami z Japonii. Nie jest to chwyt, żebyście czekali na kolejny odcinek, nie planuję stworzyć z tego opery mydlanej. Ale wydaje się, że wszyscy mamy się dobrze, przynajmniej na teraz i można to potwierdzić medycznie :)

tłumaczenie: Weronika Makowska

 

 

03_16_NZ_11301188

03_16_NZ_11401273

03_16_NZ_0500852

03_16_NZ_0500862

03_16_NZ_20201546

03_16_NZ_20201392

03_16_NZ_0500790

03_16_NZ_11301086

03_16_NZ_0500848

03_16_NZ_11300992

03_16_NZ_0500875

03_16_NZ_20201571

03_16_NZ_0500898

03_16_NZ_1200984

03_16_NZ_1103382

03_16_NZ_1200911

03_16_NZ_1200943

03_16_NZ_1200942

03_16_NZ_1200980

03_16_NZ_11203802

03_16_NZ_11203945

03_16_NZ_11301006

03_16_NZ_11301037

04_16_NZ_10401832

03_16_NZ_11301042

03_16_NZ_0500866

03_16_NZ_11301044

04_16_NZ_10401821

03_16_NZ_11301054

03_16_tokyo_nz_0200778

03_16_NZ_11301059

03_16_NZ_20201501

03_16_NZ_11301062

03_16_NZ_40101641

03_16_NZ_11301082

04_16_NZ_10105790

03_16_NZ_11301064

03_16_NZ_11301080

03_16_NZ_11301172

03_16_NZ_20201350

03_16_NZ_11301180

04_16_NZ_7614050251

03_16_NZ_11301191

03_16_NZ_11301192

03_16_NZ_20201420

03_16_NZ_20201475

03_16_NZ_11301226

03_16_NZ_50101728

03_16_NZ_50405708

03_16_NZ_50101721

03_16_NZ_50101722

03_16_NZ_11401293

03_16_NZ_11401308

03_16_NZ_11401303

04_16_NZ_76701847

03_16_NZ_11501338

03_16_NZ_11503974

03_16_NZ_50101710

03_16_NZ_11504085

03_16_NZ_20201500

03_16_NZ_40101635

03_16_NZ_20201412

03_16_NZ_40101696

03_16_NZ_50101708

03_16_NZ_50501760

03_16_NZ_50101734

03_16_NZ_50101750

 

04_16_NZ_90607455

03_16_NZ_50501769

03_16_tokyo_nz_0200747

03_16_tokyo_nz_0200754

03_16_NZ_50101715

04_16_NZ_76606827

04_16_NZ_76701874

04_16_NZ_10401844

03_16_NZ_50501804

03_16_NZ_50501778

Sicily

Sicily

 

When I was eight month pregnant I fully discovered instagram. I could not sleep at night, I had to pee every two hours and I was eating kilograms of almonds to ease that horrible heartburn.

I was over sensitive, my IQ was quickly degenerating and I could not keep myself focused on anything for a longer time /well except for drawing/. I was lying in the bed at night completely taken over by insomnia looking through instargam, impetuously searching for cool mothers of little babies as a proof that life after giving birth can be so much fun. I was obsessively clicking the follow button, common cool mamas show me what you got.

My instagram feed was one long ode on perfect life with perfect little people, perfect content mothers, perfect good looking wifes, perfect happy smiling kids that never throw themselves on the floor in the middle of the street screaming, perfect bearded husbands in perfect ironed white clean tshirts, perfect meals on perfect tables, perfect happy dogs in perfect little gardens in perfect little world that I took for real. I needed to believe that it is real because I was freaking out myself.

One year after L was born  I started looking at my instagram feed again I obsessively unfollowed all the cool mamas. They were pissing me of. Not because I still had 5 kilos overweight, not because I my skin was bad, not because I was constantly tired and I did not care for fancy table with fancy looking food, not because I had to wear long pants even when it was hot outside cause I rarely shaved my legs. I was tired of all that perfect. It did not make me feel good because it was so unreal. I knew those were just bits and pieces of someone else’s life that has dark sides as well, but perfect is so not authentic, so not interesting and I just did not want to look at it.

I enjoyed my life the way it was, I did my own parenting choices, and was pretty sure I do MY best. But I realised now social media uncontrollably put pressure on people. In that case on mothers. /I mentioned that before that shortly after L was born I realised that motherhood/parenthood and everything that connects to it is so scary militant/. Actually mothers put pressure on mothers because of what they publicly reveal or better to say not reveal. The picture that is presented does not allow, can not allow for critic. Nobody wants to be criticised in such a sensitive matter as parenting, because that is something we all try to do best.  And when there are not so positive moments shared  it is done in such a way that it makes it actually look fun.  But generally we naturally unconsciously select what we show to the world.  When we are happy and we sure want to share those happy moments and when it comes to our weakness and dark sides we don’t want to be judged, at least not in the system that is limited only to instant pictures of not instant life. Judgements come very easy online. Everybody has something to say. It is so easy to just write a short statement without really knowing the person, forget it and scroll further, but the one on the other side that receives it does not forget, not that fast. And so to keep ourself safe and happy we share happy moments. Right?

 That is why I stopped looking at other people, stopped comparing myself with that partial truth that I was receiving. I did not care. I created my own perfectly imperfect world where the only thing I wanted was to have enough silence to be able to hear my own voice. I breastfed L /and still am/, we were co-sleeping /and still are/, I never left him cry out, I never left him sleep in a different room, I was carrying him in carrier/and still am/ we were traveling a lot . I was pretty happy with being able to make my decisions without applying all those well meant advises on raising kids. I filtered all the suggestions on parenting books no matter if it was on attachment parenting or it was some american lady teaching me how to be a french mama. NO thank you. I believed that what is best for my child is written in my genes.

And that was the time when my texts got published on larger platform than just my blog. I agreed on that of course because I did not know what that actually means. My blog was this intimate space that I always treated as if it was for friends, or for people who read it because somehow we have the same flow and same view on life, very tight community.

But than it went out to the world. The world that was alien, big and unpersonal. And I was not ready for it although I did not know. Those who were following my blog they knew my way of writing, they knew my humour, my self irony and could read between the lines. Those who just read my text as one of many had no idea who I am, who is that crazy lady scared to leave her child go on a walk with a nanny.  And of course internet begs for fast, explicit, strong judgements. I can take critic when it comes to many things, but when I got judged as mother I got hurt.  Terribly hurt. It was not only about me anymore, it was about Leo. His life that was created by me was judged. And of course as all of us I was trying to do my best for the most valuable person in my life.

Did it make me unsure? Yes it did, maybe not unsure as a mother after all because nothing changed in the way I raise L, but it made me unsure as a person.

That is when I started to question what I was doing. That is when I was not sure if I want to share myself anymore because I absolutely did not feel like I should be defending myself for being the way I am, for my life and for my choices, for being imperfect, for making mistakes and having downs and doubts but being honest.

I knew I can not write about me, our life, about us selectively. Either I write it as it is or I don’t. I can’t pretend I am somebody else because it would make me very tired. And most of all writing about us meant including Leo. I knew I am not strong enough to stand naked and have shit thrown all over me from faceless creatures. But than much more important things than my blog completely took over my life, and it became so imperfect at one point that even the biggest masochist would not want to read about it voluntarily anyway :).

New Year came with a promise of change. I am ready to stand on the starting line, I’m letting things go by and just grab those that seem to be harmless one at the time. But most of all we are back to traveling and that is something essentially important for us. Thanks to travel plans we are healing as a couple because there is a strong vibe of energy around us just when we speak about it.  I am healing  because I not only allowed myself to fall down but I gave myself  the time to get up slowly. For that matter Sicily was the best cure on all the open wounds. We were happy, we were us again, I was happy and light and free and that is why I am here now.

 

PS: THANK YOU ALL FOR THE COMMENTS ON MY PREVIOUS POST AND ALL THE EMAILS. I AM PRETTY SURE YOU HAVE NO IDEA HOW MUCH THAT MEANT TO ME

 

 

—————————————————————————————————————

Sycylia

Kiedy byłam w ósmym miesiącu ciąży, odkryłam w pełni instagram. Nie mogłam spać po nocach, co dwie godziny chciało mi się siku i jadłam kilogramy migdałów, żeby uśmierzyć piekącą niestrawność.

Byłam nadwrażliwa, moje IQ spadało w szybkim tempie i nie mogłam skoncentrować się na niczym dłużej, niż 5 minut /może oprócz rysowania/. W nocy leżałam w łóżku, kompletnie obezwładniona przez bezsenność, przeglądałam instagram, łaknąc zdjęć nowoczesnych mam z małymi dziećmi, na dowód tego, że życie po porodzie może być fajne. Obsesyjnie klikałam na przycisk “obserwuj”, fajne matki pokażcie mi, co tam macie.

Moja główna strona na instagramie była jedną, długą odą do idealnego życia, pełną idealnych małych ludzi, idealnych zadowolonych matek, idealnych dobrze wyglądających żon, idealnych szczęśliwych i uśmiechniętych dzieci, które nigdy nie rzucają się z płaczem na ziemię, pełną idealnych, brodatych mężów w idealnie wyprasowanych, białych t shirtach, idealnych posiłków na idealnych stołach, idealnych, szczęśliwych psów w idealnych, małych ogródkach w idealnym, małym świecie, który wzięłam za prawdziwy. Zależało mi na tym, żeby był prawdziwy, bo ja sama wychodziłam z siebie ze strachu.

Rok po urodzeniu L, znowu spojrzałam na mojego instagrama i zaczęłam obsesyjnie kasować z niego wszystkie fajne matki. Wkurzały mnie. I nie dlatego, że nadal miałam 5 kilo nadwagi, nie dlatego, że miałam brzydką cerę, nie dlatego, że byłam non stop zmęczona i miałam w nosie elegancki posiłek na eleganckim stole, nie dlatego, że musiałam nosić długie spodnie, nawet podczas upałów, bo rzadko kiedy goliłam nogi. Męczyła mnie cała ta perfekcja. Te zdjęcie nie sprawiały, że czułam się lepiej, a to dlatego, że były nieprawdziwe. Wiedziałam, że to tylko wycinki z życia kogoś, kto ma też swoje ciemne strony, ale idealny oznacza dla mnie nieautentyczny, okropnie nudny i po prostu nie chciałam już na to patrzeć.

Podobało mi się moje życie, takie, jakim było. Dokonywałam własnych wyborów w kwestii wychowania i byłam prawie pewna, że daję z siebie wszystko. Ale zdałam sobie sprawę, jaką presję wywołują media społecznościowe na ludzi, a w tym przypadku na matki. / Już wspominałam, że po urodzeniu L, zdałam sobie sprawę z tego, jak kwestie dotyczące macierzyństwa/rodzicielstwa i wszystkiego wokół, są przerażająco wojskowe/. Tak naprawdę, to matki wywołują presję na inne matki tym, co pokazują publicznie, a raczej tym, czego nie pokazują. Zdjęcie, jakie zamieszczają nie dopuszczają, a raczej nie mogą dopuścić krytyki. Nikt nie chce być krytykowany w tak delikatnej kwestii, jak wychowywanie dzieci, bo każdy z nas próbuje być najlepszym rodzicem. A kiedy dzielimy się trudniejszymi chwilami, staramy się robić to w taki sposób, żeby sprawiały wrażenie fajnych. Ale zazwyczaj wybieramy momenty, którymi naprawdę chcemy się dzielić z innymi w naturalny, podświadomy sposób. Kiedy jesteśmy szczęśliwi, chcemy, żeby wszyscy się o tym dowiedzieli ale jeśli chodzi o nasze słabości i ciemne strony, nie chcemy być oceniani, a przynajmniej nie w systemie ograniczającym się do zdjęć, które przedstawiają chwile wyrwane z kontekstu, ale nie odzwierciedlają naszego życia. W internecie ocena przychodzi niezwykle łatwo. Każdy ma tu coś do powiedzenia. To takie proste napisać kilka zdań, nie znając osoby, której nasze

słowa dotyczą, zapomnieć i skupić uwagę na czymś innym. Ale ta osoba po drugiej stronie, która otrzymuje nasz komentarz, nie zapomina tak szybko. A więc, żeby nie narażać się na krytykę innych osób i pozostać szczęśliwymi, dzielimy się tylko tymi dobrymi chwilami. Prawda?

To dlatego przestałam obserwować inne osoby, przestałam porównywać się do tej połowicznej prawdy, którą widziałam. Nie obchodziło mnie to już. Stworzyłam sobie mój własny, idealnie nieidealny świat, w którym pragnęłam tylko chwili spokoju, w której mogłam usłyszeć swój własny głos. Karmiłam L piersią /i nadal to robię/, spaliśmy w jednym łóżku /i nadal śpimy/, dużo podróżowaliśmy. Byłam zadowolona z możliwości podejmowania własnych decyzji i nie stosowania się do tych wszystkich rad z dobrego serca na temat wychowywania dzieci. Przesiałam wszystkie teorie, jakie znalazłam w książkach, nie ważne czy dotyczyły rodzicielstwa bliskości, czy pochodziły od jakiejś pani z Ameryki, która próbowała mnie nauczyć jak być mamą we francuskim stylu. NIE dziękuję. Uważam, że to, co najlepsze dla mojego dziecka, jest wpisane w moje geny.

Był to czas, kiedy mój tekst ukazał się na dużym portalu, pierwszy raz poza blogiem. Oczywiście zgodziłam się, ponieważ nie wiedziałam, co to za sobą niesie. Mój blog był od zawsze przestrzenią prywatną, zarezerwowaną dla przyjaciół oraz ludzi, którzy chcieli mnie czytać, bo mieli podobne myśli i poglądy na świat, bardzo niewielka społeczność.

Ale moje teksty poszły w świat. Świat obcy, duży i bezosobowy. I nie byłam na to gotowa, choć jeszcze wtedy o tym nie wiedziałam. Ci, którzy śledzili mojego bloga znali mój styl pisania, moje poczucie humoru, moją autoironię i umieli czytać pomiędzy wierszami. Natomiast ci, którzy przeczytali mój teks, jako jeden z wielu, nie mieli pojęcia, kim jest ta świrnięta kobieta, która boi się puścić dziecko na spacer z nianią. Oczywiście internet aż się prosi o szybką, jawną i ostrą krytykę. Mogę przyjąć słowa krytyki w wielu dziedzinach mojego życia, ale kiedy zostałam oceniona jako matka, to mnie zabolało. Okropnie. Nie chodziło już tylko o mnie, ale przede wszystkim o Leo. Jego życie, które zostało stworzone przeze mnie, zostało poddane ocenie. A przecież, jak my wszyscy, robiłam, co mogłam dla tej osoby, ważniejszej, niż ktokolwiek inny.

Czy to sprawiło, że straciłam pewność siebie? Tak. Może nie jako matka, bo nic się nie zmieniło w tym, jak wychowuję L, ale straciłam pewność siebie jako osoba.

To wtedy zaczęłam poddawać w wątpliwość to, co robię. To wtedy poczułam niepewność, czy nadal chcę się dzielić sobą z innymi, bo w żadnym wypadku nie mam zamiaru bronić tego, kim jestem, jak żyję, jakich wyborów dokonuję, tego, że nie jestem idealna, że popełniam błędy, mam wzloty i upadki, ale za to jestem szczera.

Wiedziałam, że nie mogę pisać o sobie, naszym życiu, o nas, wybiórczo. Albo piszę o tym, jak jest albo nie piszę wcale. Nie mogę udawać, że jestem kimś innym, bo to by mnie zmęczyło. Ale przede wszystkim, pisanie o nas oznacza uwzględnienie Leo. Nie jestem na tyle silna, żeby stanąć nago pośród bezimiennych stworów, rzucających we mnie gównem. Ale potem o wiele ważniejsze rzeczy, niż blog przejęły stery w moim życiu, które w pewnym momencie stało się tak dalekie od ideału, że nawet największy masochista nie chciałby o tym czytać z własnej woli :)

Nowy Rok przyszedł, niosąc ze sobą obietnicę zmiany. Jestem gotowa stanąć na linii startu, pozwalam niektórym rzeczom odejść i łapię po kolei tylko te, które wydają się nieszkodliwe. Przede wszystkim, znowu zaczęliśmy podróżować, co jest dla nas najważniejsze. Dzięki podróżom, udaje nam się uzdrowić nas, jako parę, bo już kiedy zaczynamy o tym rozmawiać, powstaje wokół

bardzo silna wibracja energii. Zdrowieję również ja, nie tylko dlatego, że pozwoliłam sobie upaść, ale dlatego, że pozwoliłam sobie wstać bardzo powoli. To dlatego Sycylia była najlepszą kuracją na wszystkie otwarte rany. Byliśmy szczęśliwi, byliśmy znowu nami, ja byłam szczęśliwa i lekka i wolna i to dlatego jestem tutaj znowu.

PS. DZIĘKUJĘ WSZYSTKIM ZA KOMENTARZE POD POPRZEDNIM WPISEM I WSZYSTKIE MAILE. JESTEM PEWNA, ŻE NAWET NIE WIECIE ILE TO DLA MNIE ZNACZY.

tłumaczenie: Weronika Makowska

 

 

DSC02156

01_16_sicily_siska_201359

DSC01407

01_16_sicily_201792

01_16_sicily_201785

01_16_sicily_siska_201305

01_16_sicily_siska_201330

DSC01447

01_16_sicily_1102928

DSC01549

DSC01542

DSC01416

DSC01498

DSC01528

DSC01444

DSC01436

DSC01482

DSC01506

DSC01492

DSC01454

DSC01507

01_16_sicily_siska_40-274

DSC01642

DSC01893

01_16_sicily_siska_1601819

01_16_sicily_siska_1201731

DSC02089

DSC01569

DSC01630

DSC01604

DSC01567

01_16_sicily_siska_201290

01_16_siska_sicily_12-2

01_16_sicily_siska_15-24

01_16_sicily_siska_201366

01_16_sicily_siska_40-5

01_16_siska_sicily_12-7

01_16_siska_sicily_12-9

DSC01924

01_16_siska_sicily_12-72

01_16_sicily_siska_1501804

01_16_sicily_siska_40-47

DSC01649

01_16_siska_sicily_12-88

01_16_sicily_siska_15-10

DSC02132

DSC02180

01_16_sicily_siska_15-17

DSC02118

DSC02136

01_16_sicily_siska_40-293

witoszyn

witoszyn

 

 

It is hard to believe that last time I posted photos on my blog was over a year ago.

I’d like to start taking care of this little place of mine again.

But it is damn hard. The brake was so long.

I wanted to come back couple of times, and it almost felt like getting back with somebody I broke up with. Than I started asking myself questions, a lot of question that remained without answers and I just could not. I still don’t have those answers and questions keep popping out in my head. I am unsure, mixed up, little disoriented and overall I feel like an elephant trying to feel comfortable in a tiny traffic shop.

Last year was very difficult. For me it was probably the most difficult year so far in many ways. I stopped blogging and doing almost everything that made me the person I was due to our life situation. I was fighting a personal crisis, we were trying to make our relationship work and there were times when all I could think about was to just keep it all together till the next morning.

When some things loosened up a bit I wanted to step back on the track and I realised it does not work that way. You cant just leave a train and than after 10 months jump on the same one like nothing happened. I felt like I am standing in the middle of nowhere without any idea where to go or what to do. And I simply could not figure out what kind of sense this makes.

Why should I be back and be back to what exactly. Why should I share my life, my privacy, my fears, my pain, my happiness with somebody out there. Why should I write these posts and show pictures of our life. I was confused, I felt like I owe that to somebody, some abstract faceless persona out there, and at the same time there was sort of my inner rebellion towards that senseless feeling telling me that on the contrary I don’t owe anything to anybody and it is just me and thats it.  How should I start doing that again and WHY.

So I did not force anything. I copied photos from my the card to the computer, many times without even looking at them, moved them into new folders, named them, categorised them, closed them and forgot them. There was no need to share myself. And many times I was also questioning my right to share bits of Leo’s world with anybody out there.

And where am I now? I still have no idea. But I guess that it is all part of some healing process and therapy, of moving forward.

I am here to see if that makes any sense or if I just have to move on with things in a different way. If this will make me feel OK,  if there is anything I have to say to myself and to incidental you, if there is anybody out there who wants to listen at all, and if that is important after all.

One year can be so short and so long, so meaning less and meaning full. One year can be a lifetime.

Or maybe I am simply strong enough again to stand the judgements of strangers who don’t know me at all and to whom I am exposing myself voluntarily.

PS: Last weekend we spent in a small wooden house in Witoszyn. When we packed on Monday morning and were about to leave, Leo hid himself in the corner and said he does not want to go back to Warsaw and he wants to live in the woods. That made me very happy. I think he also felt the magic of that gloomy atmosphere.

————————————————————————————————

Ciężko uwierzyć że od ostatniego razu kiedy wrzuciłam zdjęcia na bloga minął rok.

Chcę znowu zacząć dbać o to moje miejsce.

Ale to cholernie trudne. Przerwa trwała za długo.

Chciałam zacząć pisać kilka razy i czułam się prawie, jakbym miała wrócić do kogoś, z kim zerwałam. Zaczęłam zadawać sobie pytania, wiele pytań, które pozostawały bez odpowiedzi i nie dałam rady. Nadal nie mam odpowiedzi i pytania wciąż pojawiają się w mojej głowie. Jestem niepewna, zagubiona, trochę zdezorientowana i ogólnie, czuję się jak słoń, który próbuje poczuć się komfortowo w kiosku ruchu.

Zeszły rok był bardzo trudny. Pod wieloma względami, chyba najtrudniejszy ze wszystkich. Z powodu naszej sytuacji życiowej, przestałam pisać bloga i robić wszystko to, co sprawiało, że jestem tym, kim jestem. Zmagałam sie z wewnętrznym kryzysem, próbowaliśmy uratować nasz związek i bywały chwile, kiedy myślałam tylko o tym, żeby dotrwać do następnego dnia.

Kiedy tylko wszystko wyluzowalo odrobinę, chciałam znów wrócić do gry, ale zdałam sobie sprawę, że to nie takie proste. Nie możesz tak po prostu wysiąść z pociągu i po 10 miesiącach, wskoczyć do tego samego przedziału, jak gdyby nigdy nic. Czułam się, jakbym stała na jakimś pustkowiu i nie miała żadnego pojęcia, dokąd iść, ani co robić. Cały czas nie wiedziałam, czy to wszystko ma jakiś sens.

Dlaczego miałabym wrócić i do czego tak naprawdę. Po co miałabym dzielić się moim życiem prywatnym, obawami, bólem, szczęściem z obcymi ludźmi. Po co pisać posty i pokazywać zdjęcia z naszego życia. Miałam mętlik w głowie, czułam się, jakbym była komuś coś winna, jakiejś abstrakcyjnej osobie bez twarzy i w tym samym czasie, odzywał się we mnie głos buntu, sprzeciwiający się temu wszystkiemu, który mówił mi, że wręcz przeciwnie, nikomu nie jestem nic winna, jestem tylko ja i to wszystko. Jak mam zacząć od nowa i DLACZEGO.

Nie chciałam robić niczego na siłę. Wiele razy zgrywałam zdjęcia z karty pamięci na komputer, nawet ich nie oglądając. Kopiowałam je do nowych folderów, nazywałam je, przydzielałam do różnych kategorii, zamykałam i zapominałam o nich. Nie miałam potrzeby dzielić się mną. I wiele razy zastanawiałam się, czy mam prawo dzielić się z kimkolwiek strzępkami świata Leo.

Gdzie teraz jestem? Nadal nie mam pojęcia. Wydaje mi się, że to wszystko jest częścią procesu leczenia, terapii i podążania naprzód.

Piszę, żeby zobaczyć, czy to ma sens albo czy powinnam pójść w innym kierunku. Czy to sprawi, że poczuję się lepiej, czy mam coś do powiedzenia sobie i przypadkowemu tobie, czy jest w ogóle ktoś, kto chce słuchać i czy ma to jakieś znaczenie.

Rok może oznaczać bardzo krótko albo bardzo długo, może być znaczący lub zupełnie nieistotny.

Jeden rok może być całym życiem.

A może po prostu czuje się znowu na tyle silna, żeby znieść ocenę obcych ludzi, którzy mnie nie znają i przed którymi obnażam się z własnej woli.

PS. Zeszły weekend spędziliśmy w małym, drewnianym domku w Witoszynie. Kiedy w poniedziałek rano spakowaliśmy się i mieliśmy wyjeżdżać, Leo schował się w kącie i powiedział, że nie chce wracać do Warszawy, chce mieszkać w lesie. Bardzo mnie to ucieszyło. On chyba też poczuł magię tej ponurej atmosfery.

Tłumaczenie: Weronika Makowska

02_16_kazimierz_0206116

02_16_kazimierz_0206137

DSC06248

02_16_kazimierz_0206130

DSC06253

DSC06236

DSC06205

DSC06200

DSC06171

02_16_kazimierz_0206080

02_16_kazimierz_0206143

02_16_kazimierz_0206099

DSC06175

02_16_kazimierz_0206091

DSC06187

02_16_kazimierz_0206113

first trip of 2016

 

Breaking the silence with a video from our trip to Sicily.I really really hope I’ll be spamming you more often this year with my posts. Lets say Phoenix arose from the ashes :)

 

Short movie from Lanzarote

 

I MISS U MR.T

  

“>

WOW

 

Just a short note here.

Children’s view of the world is probably the most valuable thing that we are losing. Having a child is a second chance we are given.

 
 

escape to black

escape to black

 

 

Lanzarote was an escape. Escape from the terrifying, paralysing presence of Teodor ‘s absence.

Mr.T died on 3rd of december, and still when I vocal this sentence, when I feel it on my tongue, when I speak it out or just keep it for myself and swallow it together with salty taste of my tears I can’t believe it is true. I can’t absorb the meaning of that word. Its beyond my imagination.

I always knew that once he dies I am gonna be devastated and hurt but even in my  most vivid imagination I could never ever even come close to what I have felt when that really happened.
I am not able to write about it even though many people encouraged me to do so as a sort of therapy. I could not. His death was bigger than words, what I felt can not be be put into words, can not be limited by the limitations of paper, screen, keyboard, sentence. It was and still is overwhelming. Mr.T’s death left me standing naked, torn appart, lost, vulnerable and empty.

My pain grew bigger and bigger with every second that reminded me he is gone forever and I could not imagine making another step without him following me. I did not know what to do, where to go, how to get up in the morning and move on. I did not know myself anymore. After all I was the person who always had a leash hanging around the neck, pockets full of poop bags and little white monster who pretended to be a dog walking around. WHO am I now?

We had to escape. I had to escape. I could not breath, our flat was trying to strangle me. Garden was dark, we did not turn on the lights so we did not have to look at him not chasing cats and birds there.  We escaped to Lanzarote. A black island. How symbolic.

I went through the toughest hours, days of my life. And on that black island I managed to take the step forward, one small, tiny step, but an important one.

There is much more photos but they will be a part of something else ….

For now this is all I have to offer.

I miss u Mr.T, I miss u terribly every single minute. I am finding your hair everywhere, I hold them, roll them between my fingers, and feel you for a moment again. I am so grateful that you were loosing so many of them now.

Once my mom told me that she read a sentence on a grave somewhere that helped her deal with death of her close ones.

” You did not leave us, you are just ahead of us.”

Wait for me, wait for us

———————————————————————————————————————

 

Ucieczka do czerni


Lanzarote było ucieczką. Ucieczką od przerażającej, paraliżującej, wrzechobecnej nieobecności Teodora. 


Pan T. umarł 3 grudnia i wciąż gdy składam to zdanie, kiedy czuje je na moim języku, kiedy wymawiam je na głos albo po prostu zachowuję dla siebie, by połknąć razem ze słonym smakiem moich łez, nie mogę uwierzyć, że to prawda. Przekracza to moją wyobraźnię. 
Zawsze wiedziałam, że kiedy umrze, będę wtedy zdruzgotana i zraniona, ale nawet w najśmielszych snach, nie wyobrażałam sobie ani przez chwilę, co naprawdę poczuję. Nie jestem w stanie o tym pisać, mimo iż wiele osób zachęcało mnie, mówiąc, że będzie to dla mnie terapia. Nie mogę. Jego śmierć jest większa, niż słowa. To, co czuję nie może być ubrane w słowa, nie może być zamknięte w granicach papieru, wyświetlacza, klawiatury, zdania. To było i nadal jest przytłaczające. Śmierć Pana T. zostawiła mnie nagą, rozdartą, zagubioną, bezbronną i pustą. 


Mój ból rósł na sile z każdą sekundą, która przypominała mi, że odszedł na zawsze i nie wyobrażam sobie postawienia jakiekolwiek kroku bez niego przy mojej nodze. Nie wiedziałam co robić, dokąd pójść, jak wstać rano z łóżka i iść dalej. Nie znałam już siebie. Odkąd pamiętam miałam smycz zawieszoną na szyi, kieszenie pełne siatek na kupę i małego, białego potwora, który chodził za mną, udając psa. KIM teraz jestem?
Musieliśmy uciec. Ja musiałam uciec. Nie mogłam oddychać, nasze mieszkanie próbowało mnie udusić. Ogród pozostał w ciemności, nie zapaliliśmy świateł, żebyśmy nie musieli patrzeć, jak nie biega za kotami i ptakami. Uciekliśmy do Lanzarote. Na czarną wyspę. Bardzo symbolicznie. 


Przeszłam przez najtrudniejsze godziny, dni mojego życia. I na tej czarnej wyspie udało mi się zrobić krok na przód, mały, malutki krok, ale bardzo ważny. 
Jest więcej zdjęć, ale będą częścią czegoś innego…
Na razie to wszystko, co mam do zaoferowania. 


Brakuje mi ciebie, Panie T., okropnie mi ciebie brakuje w każdej minucie. Znajduję wszędzie twoją sierść, trzymam ją w ręku i roluję pomiędzy palcami, żeby na jedną chwilę znowu poczuć twoją obecność. Teraz jestem wdzięczna za to, że tak dużo jej gubiłeś. 
Kiedyś moja mama powiedziała mi, że na jednym z grobów przeczytała zdanie, które pomaga jej się pogodzić ze śmiercią bloskich.
“Nie odszedłeś, tylko jesteś przed nami”


Czekaj na mnie, czekaj na nas.

Tłumaczenie: Weronika Makowska

 

DSC02589

DSC01516

DSC01808

DSC01113

DSC01105

DSC00912

DSC01600

DSC01597

DSC01697

DSC01733

DSC01678

DSC01498

DSC01824

DSC02009

DSC01684

DSC01736

DSC01534

DSC01551

DSC01463

DSC01486

DSC01263

DSC02185

DSC02079

DSC01397

DSC01563

DSC01552

DSC01658

DSC01562

DSC02230

DSC02331

DSC02080

DSC01472

DSC01378

DSC02112

DSC01713

DSC01204

DSC01295

DSC01275

DSC02576

DSC02587

DSC02367

One

One

 

 

This post was supposed to be uploaded exactly 28 days ago. It was meant to be a special dedication to Little L’s first year with us. I had many plans concerning that day. I knew we were supposed to be in Warszaw, all our language unpacked, flat clean, fresh flowers on the table, birthday cake in the oven, special program for Little L, and that special post uploaded exactly at the time he was born. Day all about him all for him, cameras, short heartbreaking movie, blowing of candle, smiles in camera, messy little hands and face from the cake, again cameras, pictures to remember for rest of the life, pictures he will once show to his girlfriend, or his kids, his first birthday celebration. I have such picture myself and my mom frequently talked about it. If I noticed that tiny golden bracelet on my hand, that starched tip top ironed dress I have on, all signs of how much she cared.

Well I had that plan in my head. But as it usually is plans are for dreamers, when reality strikes in you are either prepared and you go with it, or you are shocked and paralysed. I was both. First I was shocked. We packed our car FULL in Kraliky, I said good bye to Zofka with tears in my eyes, I squashed myself on 20 cm in the back seat between Little L, Mr.T, huge bag full of sound making toys and three other bags. We calculated how much time that trip will take and I felt mentally ready to entertain L for as long as it will be possible as fiercely as I can, and physically ready to spend those 8 hours in one position only. One last glimpse on our house and we hit the road, well if we can call it that way, cause we hit the road exactly for 3 km and than our car stopped. It stopped in the middle of the road between two villages in so called black hole, which is area without coverage. I was shocked, I was not ready for this sort of entertainment and I felt paralysed. I am not gonna bother you with all the details of how we got back home, unpacked the car, how Zofka herself for the first time thought that she went crazy when she saw me standing in the room again.
The point is we did not make it to Warszaw that day, not even day after and that drastically influenced the idilic picture I had in my mind. But we could still make some nice Bday happen I thought, we can still work with this, maybe the bags will not be unpacked and maybe the flat will not be cleaned but that is not going to be visible on the photos so who cares. How wrong was I.

When we were ready to hit the road to Warsaw one more time we called a friend who has keys from our place to go there and turn on the heating so when we arrive it is not freezing cold, please keep in mind that we live on ground level and it gets really cold from the floor, but that happened to be a fail again. One short phone call and I knew my last hope of special day for Little L is gone. Our heating system was broken. We somehow managed to arrange a service guy who said he would come as soon as possible and that was exactlly on 31.10, which meant we can not arrive to Warszaw sooner and get everything ready.
And so there was nothing left from my dream about big day for Little man. On his birthday we entered cold flat, dropped all our bags in the kitchen, waited for service guy and left to spend the day tired as hell after all night drive from Slovakia just wondering around. I did not bake a cake, I did not post a special post for Little L exactly at the time he was born, we did not go to swimming pool and than to the playground, we did not blow the candle together, did not smile to the camera, did not make a heartbreaking movie. I felt terrible sadness because I thought I failed as a mother not being able to provide my one and only child proper celebration of his first year /ok maybe I overreacted/  and I was angry because I knew we can not make it up, we can not celebrate on first of november because that would be a lie, I would know it was a lie. His first Bday came and passed and it can not be reacted, that is simply how it happened and how fucked up it was. I was even thinking to bake that cake couple of days later, when things were sort of settled down, just for that one photo, but I just could not get over the fact we should be faking it, that simply would not have the right atmosphere, it would be like pretending having fun on New Year’s party on the TV show that is made in september. And so I did not post that special post dedicated to Little L’s first year with us because we dropped dead into still cold beds and because that day was simply all wrong.

So why am I posting it now? Hmm probably because I have not posted anything for a long time :), or because something happened in last week that made me think of time in a different way or maybe because I simply want to have that little note on my blog for future generations :).  Either way it is 28th of november exactly 28 days later than Little L’s birthday but at least it is friday just like it was on 31.10.

One year

I was thinking to write this note as a letter to Little L, but common how stupid it is to write a letter to somebody and give it to read to anybody and everybody first. That would really be weird. So I decided to write a letter to Little L and keep it just for him, and I hope letters from his next birthdays will follow and maybe one day when Little L is not so little anymore, one day after he goes through tantrums of 2 years old, when he and I overcome terrible rebellion of teen age, when he gets over broken heart phase and friends are my closest family stage, and he is bored to death somewhere not knowing what to do with long days he will read those letters and he will get a feeling that he wants to call his mother just to hear her voice because hey such letters must make sentimental even a tough guy.

I am writing this post because I have a need to scream out to the whole world that my SON just turned one. That I turned one as well, one year as a mother. I started a new life that second I felt he was pulled out of my body, it happened even before he screamed for the first time, as he was entering our world I was changed forever. I will never be the same person again. At least for one reason, I never cried before when somebody was telling me about new baby being born, now I cry each time I hear such story.
I want to scream out that this has been the most beautiful and the most difficult year of my life. I experienced emotions that were surreal, that can not be described, explained or named. I got to know my biggest fears and I am still getting used to the fact that they now accompany me every day since I open my eyes in the morning till I go to sleep in the evening and sometimes they even make it to my dreams. I got to know a completely new sort of happiness, that silent happiness when all I need is to sit next to L and watch him discover new things, see his face when he turns to me and his concentration changes into smile, when he hugs me, takes my hand and puts it on his cheek, when he gets up in a bathtub and leans towards me to give me a birdie kiss with his small mouth open, when he holds me around my neck and puts his head on my shoulder and I feel his not so tiny body wrapped around me. It is that happiness that does not require anything, no new shoes, or better camera or air ticket to Australia, that is happiness that exists simply because Little L exists.
Time has changes its meaning, now I treasure every day cause I watch a life develop, I see a little human changing every single day, I see what a difference one month can make, and what a mile stone one year is. Small, blind, tiny veggie turned to big eyed walking and talking little buddy that is fun to be around, that knows how to joke with me, how to make me laugh, how to make me happiest woman.
Thank to him I discovered how strong I can be and how week I am. I reached to the bottom of my physical power, I reached to the top of excitement, I was tired and angry, unhappy and confused, I thought I am not good mother, I thought I will never be able to give him enough, I wanted to go back in time because I was worried I can not live with the fear that something bad might happen to him, that this fear is bigger than me, that my love is bigger than me, that I was not prepared to encompass all those emotions with necessary dignity and humbleness, I thought it was all a mistake, I thought it was always meant to be, I felt exhausted, desperate, impatient but there is one thing I did not feel since he was born, I never felt lonely. That kind of loneliness I felt before, loneliness that unexpectedly bursts from some hidden place inside of me and that reminds me that humans are actually irreversibly lonely through out their journey. No that loneliness is forgotten. Now I know there is a part of me living independently from me, through another person and that I am part of that person and as long as he IS I will not be lonely.

Having a child is a miracle in every possible sense but having a child is also one hell of a challenge. One has to rearrange many values, question some basic beliefs that seem to be already fix formed and solid as stone, let go of many things, learn how to look forward and not turn back and it sure is a challenge for relationship. At least it was for us. One year with L made our relationship grow to a point where we would maybe get in ten years without him, if we ever would. I will not deny that there were no moments when I thought we will not make it. When I looked at us and all I could see were two dissafectioned individuals who are not able to make a step forward to outstep their own shadows. Strong individuals who created beautiful new life but became aliens because they could not be grateful enough for it. We got lost in communication, we got lost in expressing emotions, we started to look at each other more critically, to judge each through prism of the new roles we now have. We started to blame ourselves, accuse of not doing enough, not doing things right way, we started to compare ourselves with the ideals that we created in our heads.
Now that our life was not only about us, now that we were responsible for somebody else, now that we had to find balance in so many aspects things were not that simple anymore. Little L enlinked us together for the rest of our lives, as we will always be those two DNA information carriers that made him happen, but he also set up a mirror to our relationship and looking at it we thought, we felt that we are close to parting appart couple of times.

But we made it, and I believe thanks to Little L we grew stronger, we are still learning how to bend our heads and stop thinking selfishly, which does not always work out, actually it is still a tough process, but at least now we know that we want to keep trying. We are only one year old parents, and there is still time to grow.

I love being Little L’s mother, I loved that one year with all its ups and downs. I can’t wait for what is to come, for all the surprised he has ready for me. I treasure every single time he hugs me because I know that one day I will wake up and realise he does not want to be hugged by his mother all the time, that he does not want to be kissed and held in arms and I will be looking at him from distance, knowing I have to let him go, aching for these beautiful moments when I am his whole world and he is mine.

————————————————————————————————————————————————

Ten wpis miał zostać opublikowany dokładnie 28 dni temu. Ze specjalną dedykacją dla Małego L., który jest z nami od roku. Miałam wiele planów związanych z tym dniem. Wiedziałam, że będziemy wtedy w Warszawie, nasze walizki rozpakowane, mieszkanie posprzątane, świeże kwiaty na stole, tort urodzinowy w piekarniku, specjalny program dnia dla Małego L. i ten wyjątkowy wpis wstawiony dokładnie o godzinie, w której się urodził. Cały dzień związany z nim i przeznaczony dla niego, zdjęcia, krótki, rozczulający film, zdmuchnięcie świeczek, uśmiechy w obiektywie, brudne, małe rączki, twarz znad tortu i kolejne zdjęcia, które pozwolą mu zapamiętać na całe życie, które kiedyś pokaże dziewczynie albo dzieciom. Jego pierwsze przyjęcie urodzinowe. Ja też mam takie zdjęcie i moja mama często o nim mówiła. Kiedy spoglądam na małą, złotą bransoletkę na moim nadgarstku i perfekcyjnie wykrochmaloną, wyprasowaną sukienkę, widzę, jak bardzo się starała. 
Miałam taki plan w głowie. Ale jak to zwykle bywa, plany są dla marzycieli, a kiedy dopada cię rzeczywistość, to albo jesteś przygotowany i jej się poddajesz albo paraliżuje cię szok. W moim przypadku stało się jedno i drugie. Najpierw szok. W Kralikach zapakowaliśmy nasz samochód na FULL, pożegnałam się z Zofką ze łzami w oczach, wcisnęłam się na tylne siedzenie, mając do dyspozycji 20 centymetrów, pomiędzy Małym L, Panem T, ogromną torbą wypełnioną piszczącymi zabawkami i trzema innymi torbami. Obliczyliśmy ile zajmie nam podróż i byłam psychicznie przygotowana na zabawianie Małego L tak długo, jak można i tak intensywnie, jak tylko się da oraz fizycznie gotowa, żeby spędzić 8 godzin w jednej pozycji. Ostatnie spojrzenie na nasz dom i wyruszyliśmy w drogę, jeśli można to tak nazwać, ponieważ przejechaliśmy całe 3 kilometry, po czym nasz samochód się zatrzymał. Utknęliśmy na środku drogi, pomiędzy dwoma wioskami, w tak zwanej czarnej dziurze, czyli w miejscu bez zasięgu. Byłam w szoku, nie przygotowałam się na tego typu rozrywkę i czułam, że ogarnia mnie paraliż. Nie będę was męczyć wszystkimi szczegółami o tym jak wróciliśmy do domu, wypakowaliśmy rzeczy z samochodu, jak Zofka sama z siebie, po raz pierwszy stwierdziła, że chyba zwariowała, kiedy zobaczyła mnie znowu w dużym pokoju. 
Nie udało nam się dojechać tamtego dnia do Warszawy, ani nawet następnego, co wpłynęło negatywnie na idylliczny obrazek, który miałam w głowie. Ale mimo to, myślałam, uda nam się jeszcze zorganizować urodziny, wszystko naprawimy, może walizki nie będą rozpakowane, a mieszkanie posprzątane, ale i tak na zdjęciach nikt tego nie zauważy, więc kogo to obchodzi. Ale bardzo się myliłam. 
Kiedy byliśmy gotowi, żeby znowu wyruszyć do Warszawy, zadzwoniliśmy do przyjaciela, który ma klucze do naszego mieszkania i poprosiliśmy, czy włączy nam ogrzewanie, żebyśmy nie zamarzli, kiedy dotrzemy na miejsce. Miejcie na uwadze, że mieszkamy na parterze i zimno uderza od podłogi. Ale włączenie ogrzewania również okazało się porażką. Krótka rozmowa przez telefon i wiedziałam, że ulatnia się moja ostatnia nadzieja na wyprawienie urodzin Małemu L. Nasze ogrzewanie się zepsuło. Jakimś cudem udało nam się znaleźć speca, który powiedział, że przyjedzie, jak tylko będzie mógł, a to wszystko wydarzyło się dokładnie 31.10, co oznaczało, że nie damy rady przyjechać wcześniej do Warszawy i wyprawić urodzin. Tak więc, nic nie pozostało po moich marzeniach o przygotowaniu wyjątkowego dnia dla Małego L. W jego urodziny weszliśmy do zimnego mieszkania, zostawiliśmy wszystkie torby w kuchni, czekaliśmy na pana z serwisu i wyszliśmy, żeby spędzić ten dzień, szwendając się po mieście piekielnie zmęczeni, po całonocnej podróży ze Słowacji. Nie upiekłam ciasta, nie zamieściłam wpisu zadedykowanego Małemu L o godzinie, o której się urodził, nie poszliśmy na basen popływać, ani na plac zabaw, nie zdmuchnęliśmy razem świeczki, nie śmialiśmy się do aparatu, nie nakręciliśmy rozczulającego filmiku. Ogarnął mnie ogromny smutek, ponieważ myślałam, że odniosłam porażkę jako matka, bo nie udało mi się zorganizować pierwszych urodzin mojemu jednemu, jedynemu dziecku /ok, może przesadziłam/ i byłam zła, ponieważ wiedziałam, że nie możemy oszukać, nie możemy świętować 1 listopada, bo byłoby to kłamstwo, ja wiedziałbym, że to kłamstwo. 


Jego pierwsze urodziny przyszły i odeszły i nie można ich odegrać, tak się właśnie stało i cała ta sytuacja była popieprzona. Kilka dni później, kiedy wszystko wróciło do normy, pomyślałam nawet, że upiekę ten tort, żeby zrobić chociaż jedno zdjęcie, ale nie mogłam się pogodzić z tym, że musimy udawać. W ten sposób nie da się stworzyć odpowiedniej atmosfery. Przypominałoby to sylwestra w telewizji, kiedy ludzie udają, że tak świetnie się bawią, a tak naprawdę nakręcili cały program we wrześniu. I dlatego nie opublikowałam wpisu poświęconego Małemu L i pierwszych dwunastu miesięcy spędzonych z nami. Wieczorem upadliśmy ze zmęczenia na zimne łóżka i cały dzień poszedł nie tak. 
A więc dlaczego zdecydowałam się zamieścić go teraz? Hmm może dlatego, że od dłuższego czasu nic nie pisałam  albo dlatego, że w zeszłym tygodniu zdarzyło się coś, co sprawiło, że inaczej spoglądam na przemijanie czasu albo zwyczajnie chcę mieć ten tekst na moim blogu dla przyszłych pokoleń . Tak, czy inaczej, jest 28 listopada, 28 dni po urodzinach Małego L, ale przynajmniej jest piątek, tak samo jako 31. 10.

Jeden rok
Pomyślałam, że napiszę ten tekst w formie listu do Małego L, ale to bardzo głupi pomysł napisać komuś list i najpierw dać go do przeczytania wszystkim, poza nim samym. To byłoby naprawdę dziwne. Więc postanowiłam, że prawdziwy list zachowam tylko dla niego i mam nadzieję, że w przyszłości dołączę do niego listy z kolejnych urodzin i może któregoś dnia, kiedy Mały L nie będzie już taki mały, kiedy już przejdzie przez burzliwy okres dwulatka, kiedy razem pokonamy nastoletni bunt, po tym, jak pierwszy raz ktoś mu złamie serce i kiedy minie etap, w którym przyjaciele są najbliższą rodziną, będzie siedział gdzieś znudzony na śmierć i nie będzie wiedział co ze sobą zrobić w długie dni, przeczyta te listy i pomyśli, że powinien zadzwonić do mamy, żeby usłyszeć jej głos, bo przecież takie listy rozczulą nawet największego twardziela. 
Piszę ten tekst, ponieważ czuję, że muszę wykrzyczeć całemu światu, że mój SYN właśnie skończył rok. A ja jestem teraz jednoroczną mamą. W chwili, kw której poczułam, że wyciągają go z mojego ciała, zanim jeszcze zapłakał po raz pierwszy, rozpoczęłam nowe życie. Kiedy wszedł no naszego świata, zmieniłam się na zawsze. Przynajmniej z jednego powodu, nigdy już nie będę ta samą osobą. Nigdy wcześniej nie płakałam, kiedy ktoś mówił mi o narodzinach dziecka, a teraz płaczę za każdym razem, gdy ktoś mi o tym opowiada. 
Chcę wykrzyczeć, że był to najtrudniejszy i zarazem najpiękniejszy rok mojego życia. Doświadczyłam surrealistycznych emocji, które nie mogą być opisane, ani nazwane. Poznałam moje największe lęki i jeszcze nie przyzwyczaiłam się do faktu, że towarzyszą mi każdego dnia od momentu, gdy otwieram rano oczy, aż do chwili, gdy wieczorem je zamykam. A czasami nawet przemykają się do moich snów. Poznałam kompletnie nowy rodzaj szczęścia. Ciche szczęście, kiedy jedyne, czego potrzebuję, to siedzieć obok Małego L i patrzeć, jak odkrywa świat. Patrzeć na jego twarz, kiedy się do mnie odwraca, a jego koncentracja przeradza się w uśmiech. Kiedy mnie przytula, bierze moją rękę i kładzie na swoim policzku, kiedy wstaje w wannie i pochyla się, żeby dać mi swój ptasi pocałunek ze swoimi małymi, otwartymi ustami, kiedy tuli się do mojej szyi i kładzie mi głowę na ramieniu i czuję jego, nie tak małe ciało, przyciśnięte do mojego. To szczęście, które niczego nie potrzebuje, ani nowych butów albo lepszego aparatu, ani biletu do Australii, to szczęście istnieje zwyczajnie dlatego, że Mały L istnieje. 
Czas zmienił swoje znaczenie, teraz doceniam każdy dzień, bo widzę jak rozwija się życie, widzę małego człowieka, jak zmienia się każdego dnia, widzę jak wielką różnicę może mieć jeden miesiąc i jakim kamieniem milowym jest jeden rok. Małe, niewidome, kruche warzywko zmieniło się w wielkookiego, chodzącego i mówiącego, małego chłopca, z którym miło spędza się czas, który wie jak ze mną żartować, jak mnie rozśmieszyć, jak sprawić, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. 
Dzięki niemu odkryłam jak silna potrafię być i jak bardzo bywam słaba. Sięgnęłam dna moich sił psychicznych i szczytu podekscytowania, byłam zmęczona i zła, nieszczęśliwa i zagubiona, myślałam, że nie jestem dobrą matką, myślałam, że nigdy nie będę w stanie dać mu tego, czego potrzebuje, chciałam odwrócić czas, bo bałam się, że nie będę w stanie żyć ze świadomością, że może mu się przytrafić coś złego, że ten strach mnie przerasta, że ta miłość mnie przerasta, że nie jestem gotowa, żeby objąć w pełni te uczucia z wystarczającą godnością i pokorą, myślałam, że to wszystko jest pomyłką, myślałam, że to było mi przeznaczone od samego początku, czułam się wyczerpana, zdesperowana, niecierpliwa, ale jest jedna rzecz, której nie czułam od jego narodzin, ani razu nie czułam się samotna. Samotna w taki sposób, jaki odczuwałam wcześniej. Samotność niespodziewanie wybuchała z moich trzewi i przypominała, że ludzie są nieodwracalnie samotni w swojej podróży. Teraz ta samotność została zapomniana. Teraz wiem, że część mnie żyje niezależnie ode mnie, poprzez inną osobę i ja jestem częścią tej osoby, a dopóki on JEST, ja nie będę samotna. 
Posiadanie dziecka jest cudem pod każdym względem, ale jest to również ogromne wyzwanie. Trzeba od nowa zbudować własną listę priorytetów, podać w wątpliwość podstawowe przekonania, które wydają się być niezmienne i twarde jak skała, puścić niektóre sprawy, nauczyć się patrzeć w przyszłość i nie odwracać się, a na dodatek jest to ogromne wyzwanie dla związku. Przynajmniej dla naszego. W jeden rok z Małym L dojrzeliśmy tak bardzo, że bez niego zajęłoby to, co najmniej 10 lat, jeśli w ogóle udałoby nam się wejść na taki etap. Nie zaprzeczam, że nie było chwil, w których myślałam, że nie damy rady. Patrzyłam na nas i jedyne, co widziałam, to dwie osoby, które nie darzą się uczuciem, które nie są w stanie zrobić kroku naprzód, żeby wyprzedzić własny cień. Silne jednostki, które stworzyły piękne, nowe życie, ale stały się dla siebie obce, bo nie umiały docenić tego, co mają. Przestaliśmy ze sobą rozmawiać, przestaliśmy wyrażać emocje, zaczęliśmy patrzeć na siebie bardziej krytycznie, oceniać przez pryzmat nowych ról, które na nas spadły. Zaczęliśmy obwiniać siebie nawzajem, obwiniać drugą osobę, że nie robi wystarczająco dużo, że nie robimy rzeczy we właściwy sposób, zaczęliśmy się porównywać z ideałami, które mieliśmy w swojej głowie. Teraz, gdy nasze życie nie kręci się jedynie wokół nas, kiedy jesteśmy za kogoś odpowiedzialni, teraz gdy musimy znaleźć równowagę w tak wielu sprawach, rzeczy bardzo się skomplikowały. Mały L połączył nas na całe życie i już zawsze będziemy tymi dwoma dawcami DNA, którzy go stworzyli, ale z drugiej strony przyłożył też lustro do naszej relacji i patrząc w nie, zrozumieliśmy, że kilka razy zbliżyliśmy się do rozstania. 
Ale przetrwaliśmy i wierzę, że dzięki Małemu L, jesteśmy teraz silniejsi, nadal uczymy się pochylać głowę i nie myśleć egoistycznie, co nie zawsze się udaję, a tak naprawdę, nadal jest z tym ciężko, ale teraz przynajmniej wiemy, że chcemy się starać. Jesteśmy jedynie jednorocznymi rodzicami i jest jeszcze czas, żeby się rozwijać. 
Kocham być mamą Małego L i kocham ten miniony rok, razem z jego wzlotami i upadkami. Nie mogę się doczekać, co przyniesie czas, wszystkich niespodzianek, które na mnie czekają. Doceniam każdą chwilę, gdy mnie przytula, bo wiem, że kiedyś się obudzę i zdam sobie sprawę, że on już nie chce być przytulany przez swoją mamę, że nie chce być całowany, ani noszony na rękach i będę patrzeć na niego z boku, wiedząc, że muszę dać mu odejść, tęskniąc za tymi pięknymi chwilami, kiedy ja byłam całym jego światem, a on moim. 

Tłumaczenie: Weronika Makowska

 

 

1935250_1277109647614_5503615_n

IMG_6471

Lisbon from Kraliky

Lisbon from Kraliky

 

 

Finally I have a little bit time to post photos from Lisbon. I m sitting in Kraliky, listening to sound of ocean waves and seagulls from my phone, Little L finally asleep, Mr.T as usually asleep and one floor lower Zofka finally waking up.

This is my last of 5 days here and we are packing again driving our four asses and tons of our necessary and unnecessary crap to Warszaw.

I feel sad, actually very sad and this sadness comes from somewhere deep inside of me. Many times when I go to sleep next to warm Little L’s body I think of Zofka who falls asleep with ice cold feet and hands wrapped in two blankets with headphones on her head that don’t help her anyway to hear what she is watching on TV, thinking that it actually happens in her room,  and on the bed next to her sleeps a lady who is not her family who is just payed to be there and look after her. This contrast of new life in a full bloom and old life disappearing from an old sore body is so present and strong. I am happy Zofka lived long enough to meet my child but at the same time I feel terrible pain when I look at her and see that she can not sort me to a proper box in her head anymore. She has no idea whether I am her daughter, her mother, her sister or her father. She know I am somebody from the family but she is completely lost in the world of words and their meanings. Actually she is lost in the world as such.

Each time I come here I see that sweet insanity eating up another piece of her and each time I am about to leave I am saying my last good bye.

This 5 days have not been easy. I can’t even touch her anymore, cause each time I feel her bones covered with paper thin wrinkled skin I can’t stop tears falling from my eyes. And she looks at me and does not understand what is the meaning of tears so she is not worried about me as she was just 3 months ago.

Sometimes I feel jealous that she is on this almost psychedelic trip all the time. She watches TV and asks me what are those man doing here as she simply thinks they are in the room with us. Than she explains me that she had two husbands, one is dead and second one is working, while by the second one she actually means my mom, her daughter. I feel happy for her that she is drowning in this sensational world which does not have boundaries at all and where everything is possible and OK. But at the same time I am longing for Zofka who was missing me, who asked me when will I be back, who told me that she loves me, who told me that I am her treasure, who told me we are as close as sisters.

My feelings that I desperately want her to look at me with understanding, loving, recognising eyes full of worries that we have to drive for so many hours just one last time is highly egoistic. But if I had one wish to make that would be it. Because I am meeting her always after couple of months witnessing that progress is like getting hit really hard in my face.

I feel sorry I am not here with her, I am sorry she has to slowly disappear from real world being assisted by women who actually don’t give a shit. I am sorry I was not able to pay her back for everything she has done for me. I am sorry that she raised me and I left her to live my own life. I am sorry that one day I will get a phone call that a person who was middle of my universe stopped breathing and non of her closest people was there to hold her hand. But there is at least one thing that makes me happy, the fact that her eyes light up enormous amount when she sees Little L and that I am the one who brought to life this little person who is in a way continuation of her as well and who is able to make her last days brighten up and who makes her REALLY happy.

I LOVE U Zofka to the moon and back.

PS: I am sorry that I am posting photos from Lisbon in such unhappy atmosphere, but I have to say good bye to Zofka today and I truly worry….

—————————————————————————————————————————————————-

Lisbona z Kralik


W końcu mam trochę czasu, żeby wstawić zdjęcia z Lizbony. Siedzę w Kralikach, słuchając odgłosu fal morskich i mew z mojego telefonu. Mały L. w końcu zasnął, Pan T. jak zwykle śpi, a Zofka, piętro niżej, w końcu się obudziła. 
To ostatni z 5 dni, które tu spędziłam. Pakujemy się, a potem zawieziemy nasze cztery tyłki oraz wszystkie potrzebne i niepotrzebne rzeczy, do Warszawy. 
Jest mi smutno, a nawet bardzo i ten smutek rodzi się gdzieś głęboko we mnie. Wiele razy, kiedy kładę się obok ciepłego ciała Małego L., myślę o Zofce, która zasypia z lodowatymi stopami, dłońmi owiniętymi w dwa koce, ze słuchawkami na uszach, które i tak nie pomagają jej usłyszeć tego, co ogląda w telewizji, a w łóżku obok śpi kobieta, która nawet nie jest z nią spokrewniona, ale zostaje opłacona, żeby się nią zajmować. Ten kontrast pomiędzy życiem w pełnym rozkwicie, a starym życiem, które przemija w rozbolałym ciele, jest tak widoczny i silny. Jestem szczęśliwa, że Zofka żyła na tyle długo, żeby poznać moje dziecko, ale z drugiej strony odczuwam ogromny ból, kiedy widzę, że już nie może mnie przydzielić do konkretnej przegródki w swojej głowie. Nie ma pojęcia czy jestem jej córką, matką, siostrą, czy ojcem. Wie, że jestem kimś z rodziny, ale jest kompletnie zagubiona w świecie słów i ich znaczeń. Tak naprawdę jest zagubiona w świecie w ogóle. 
Za każdym razem, kiedy tu przyjeżdżam widzę to słodkie szaleństwo, które zjada ją po kawałku i za każdym razem, kiedy wyjeżdżam żegnam się z nią po raz ostatni. 
Minione 5 dni nie było łatwych. Nie mogę jej już nawet dotknąć, bo za każdym razem, gdy czuję cienką jak pergamin, pomarszczoną skórę, nie udaje mi się powstrzymać łez, które napływają mi do oczu. A ona patrzy na mnie i nie wie, co oznaczają łzy, więc nie martwi się o mnie tak, jak się martwiła jeszcze 3 miesiące temu. 
Czasami zazdroszczę jej, że żyje tak, jakby cały czas była na psychodelicznym tripie. Ogląda telewizję i pyta mnie, co robią ci dwaj mężczyźni, bo myśli, że ktoś jest z nami w pokoju. Potem opowiada mi, że miała dwóch mężów, jeden nie żyje, a drugi jest w pracy, przy czym ten drugi, to moja mama. Cieszę się, że odpływa w świecie wrażeń, bez granic, w którym wszystko jest możliwe i OK. Ale z drugiej strony brakuje mi Zofki, która za mną tęskniła, która pytała mnie, kiedy wrócę, która mówiła mi, że mnie kocha i że jestem jej skarbem i która mówiła mi, że jesteśmy ze sobą tak związane, jak siostry. 
Moje uczucia, kiedy rozpaczliwie pragnę, żeby spojrzała na mnie ze zrozumieniem, miłością, oczami pełnymi zmartwienia, że znowu musieliśmy przejechać tyle kilometrów, są bardzo egoistyczne. Ale gdybym mogła spełnić jedno życzenie, wybrałabym właśnie to. Ponieważ, kiedy widzę ją po kilku miesiącach przerwy i zauważam postępy jej choroby, czuję się, jakbym dostała bardzo mocno w twarz. 
Jest mi przykro, że nie mogę z nią być, jest mi przykro, że znika powoli z tego świata i asystują jej przy tym kobiety, których to w ogóle nie obchodzi. Jest mi przykro, że nie mogłam odwdzięczyć się za wszystko, co dla mnie zrobiła. Jest mi przykro, że ona mnie wychowała, a ja zostawiłam ją, żeby zająć się własnym życiem. Jest mi przykro, że któregoś dnia dowiem się przez telefon, że osoba, która była dla mnie centrum wszechświata, przestała oddychać i nikt z jej najbliższych nie był przy niej i nie trzymał jej za ręki. Ale jest przynajmniej jedna rzecz, która mnie cieszy, widok jej oczu, które rozpalają się mocno za każdym razem, kiedy patrzy na Małego L. i to ja dałam życie tej małej osobie, która w pewnym sensie jest też kontynuacją jej samej i która przynosi jej tyle radości. 


KOCHAM CIĘ Zofka jak stąd na księżyc i z powrotem.


PS. Przykro mi, że wrzucam zdjęcia z Lisbony w tak smutnej atmosferze, ale muszę pożegnać dzisiaj Zofkę i naprawdę się martwię…
Z Kralik.

Tłumaczenie: Weronika Makowska

 

From Kraliky

 

DSC03360

DSC03365

DSC03371

DSC03393

DSC03429

DSC03436

DSC03448

DSC03461

To Lisbon

 

DSC03514

DSC03528

DSC03570

DSC03585

DSC03651

DSC03760

DSC03777

DSC03814

DSC03818

DSC03823

DSC03901

DSC03909

DSC03917

DSC03967

DSC04025

DSC04078

DSC04081

DSC04126

DSC05440

DSC05443

DSC05450

DSC05473

DSC05500

DSC05511

DSC05517

DSC05521

DSC05536

DSC05553

DSC05596

DSC05610

DSC05621

DSC05667

DSC05684

DSC05692

DSC05726

DSC05733

Untitled1

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
I don't want my life to be a reason for other's life to be a suffering that is why I am vegan and that is how I want to raise my son. I love my little family, birds, rainy days and life on the road. I believe in life before death :).


Categories
RECENT POSTS
04_16_jp_10301901

Japan

September 21, 2016
03_16_NZ_50501769

New Zealand

August 2, 2016
DSC01542

Sicily

February 24, 2016
02_16_kazimierz_0206137

witoszyn

February 16, 2016

first trip of 2016

February 3, 2016
instagram feed

    Archives