Devon & Cornwall


Before the year is over it is good to finish everything that had been started and remains hanging somewhere in between and to close all the subjects to not carry on with old topics. Something new is to come and its great to have that imaginary cleansing bath, to wake up in a fresh smelling sheets and have a chance of pretending that it is not just another regular day but that we can do something from scratch with new cards in hand. New Year is behind the corner and we will be lucky to travel together once again in another part of the world, and so to close the old one I share a video from our veeeery laid back trip to England. The place was a huge surprise to us and we want to be back again next year if it will be possible.

And to those of you who still come here once in a while to check if I woke up from my publishing lethargy I would like from the deepest of my heart wish that the next year would be a year of positive changes, as that is something we all need constantly. I wish you patience, calmness, closeness, balance, minimalism in materialism, and maximalism in relationships, conscious ecological choices and happiness. Every time you can choose happy and choose love. Don’t be a storage of negative emotions and don’t let emotions rule your world. Be opened to them and let them pass. I know it sounds so banal but I believe that it actually is that simple we just learned to make it unnecessary complicated. OK that was actually what I wish for myself but I wish you the same. See you in 2018. ❤️



Devon & Cornwall from eyaeya on Vimeo.

short trip to Barcelona


in express time, shortie from a short trip to Barcelona


Trip to Barcelona from eyaeya on Vimeo.

Japan video


I was in Japan twice in my life. First time I was pregnant with Leo, second time with Gaia. Having kids is an amaizing one of a kind, unique journey which I wish I started much sooner so we could have at least tree little people but I know this will not happen anymore. So at least next time I go to Japan I will fully enjoy some hot baths. This little blink is a continuation of our trip one year ago as a family of 4 already. Gaia than was HUGE, SCARY unknow to us. And today all the pieces of our puzzle are in the right place. Its nice to be family of four. Everything is just perfect


Trip to Japan 2016 from eyaeya on Vimeo.

New Zealand video


It is little off topic maybe, for sure out of date….video from our trip to NZ one year ago
Life is just to fast…and I should not have watched it this morning. Seeing Leo so small and cute and still a baby tore me appart. Its unfair that babies are babies for so short and everything else takes ages. I blinked my eyes and he is suddenly so grown up and big and independent and I miss his tinyness. I remember that I always wanted to soak in every single moment with him to feel and keep in my memory and it is only one year and so many moments have been forgoten. I want to recall that touch on his little nose, my fingers through his long hair that were soft like feathers but all I have is videos to remind me of those ephemeral seconds, blinks. And I am thankfull we could have such moments together but its not enough, nothing is enough to soak it all in and not let go.


New Zealand Trip 2016 from eyaeya on Vimeo.





I could not wait to leave NZ. It felt as if NZ was part of a bad dream that we were gonna wake up from the moment our plane takes of , I was counting minutes after Mr.B’s surgery as he could not fly for one week. I was nervous, unconcentrated, desperate, confused, edgy, irritated and sorry. I was sorry for Leo with whom I could not be as patient as I wished to be and to whom I had almost none energy to offer for careless running around and playing, I was sorry for Mr.B who has been working his ass of to pay for this dream trip and now everything was just so fucked up, we had to pay extra money to rebook flights, pay for extra nights in Auckland, pay fees for changing bookings in Japan as our trip there was shortened and all that in a burial mood. Where was all the happiness, showers of joy and laughter that we have pictured. I could see how depressed he was getting day by day and how angry he was at himself for not being able to get his bad mood under control which in the end resulted in our fights. We were fighting like rabid dogs, our nerves were irritated to such point that every little change of the mood of one of us caused an unmanageable explosion of anger of the other and although we have tried to discuss it in the moments of delicate peace, comprehending how important it is that we stand side by side now and support each other it did not help any and even these discussion ended /in a better scenario/ in a bitter cold silence. I was sorry for the little baby that grew inside of me, I was sorry that I could not develop all the feelings it deserved form its mother, I was sorry for myself to have to go through this and not be able to fully enjoy the pregnancy which sure is the last one in my life.
I was sorry and pissed and angry and sad and all that was nothing compared to the constant vomitting and pain of my stomach. We made an appointment in the Mother’s clinic in Tokyo to do some additional tests after our arrival and I could not wait. I could not wait for someone to tell me that it was all just a misunderstanding,but at the same time I feared that moment as hell, because it might have just as well all continued in a wrong direction and I was not sure how we gonna cope with that.
I had an online conversation about our issue from Auckland and was advised to undergo CVS (Chorionic Villus Sampling) due to the high NT measurement that our baby had. Which I decided to decline and go for one more ultrasound scan and some blood tests at first although the lady in NZ told me that blood tests make no sense because the results are gonna be bad for sure.
After we arrived to Japan and changed all our travel plans according to the scheduled procedures in the clinic, we had two more days in a strange agony to wait for my appointment. Two days that passed by in such a stress that they are now covered in heavy fog in my memory.

Then the day came. The ultrasound screening I had was I swear the longest and most terrifying 15 minutes as far as I can remember. Lady who was doing the scan could not speak any english. Tears were running down my face during the whole time, I kept asking OK? OK? and she just strangely nodded her head and made a sound which I could not translate as positive or negative reaction. Well I for sure learned the hard way what the fuck it means to be lost in translation.
I had to wait for the doctor to come and have a look at scan results and I was uncontrollably shaking and crying. That was apparently way to emotional for the poor lady and it made her feel uncomfortable, she did not know how to act in such situation and I could see that she just wished to be teleported to a different room, to a normal japanesse patient who could keep it together better than me. And for the first time I did not give a shit. All my life I constantly worried about how my behaviour influences other people’s feelings, if I don ’t make them feel bad by doing something wrong, and this time I could see this poor lady suffer as if she was locked in the pressure cabin and I did not give a shit that I am actually the one who is causing her such problem. I did not care because I was not in charge of my body reaction to that stress, and I was really pissed that she works in an international clinic and can’t say a fucking word in english to make me feel better. After the battle that both of us had to fight for minutes that felt like hours doctor came in, he looked veeeery carefully on the results, did some more scans by himself again while talking japanesse with the poor lady and looking at me with a look that did not say anything and I was ready to kill. The short movie that scrolled in front of my eyes of how I simply cold blooded kill them all helped me remain within the frame of sanity and calm down until I was finally told that the NT measurement is not as high as they measured in NZ, it was at the highest from what is considered to be the normal range. 3,4 mm he said. It is not good but not bad. Well whatever that means. So should I be happy now? Or not yet? Is this satisfying? What the hell means the measurement that was done in NZ than? What should I think of it? What is next? I had so many questions but the conversation possibilities were very limited and I had to do with the fact that it is not tragic and now we have to wait for blood results. Arigato, arigato, bow to the floor and bye bye.
I thought I should feel relieved, and maybe I even did slightly, but definitely not as much as I hoped I would.
Mr.B is a positive thinker, so he took on the HELL IT IS ALL GOOD option, but I am the one who is always scared and I could not share his excitement. There was still a lot ahead of us, at least two different blood test, maybe amniocentesis, very specific baby’s heart scans at different stages of pregnancy and who knows what else. I looked in front of me and all I could see was months and months of unsureness, one test after another, because for each type of the test the baby has to have certain gestational age and time spent waiting for results between the tests.I knew that I will be revealed from this torture only after the baby is born. That was my reality now.
We were in Japan exactly 3 years ago. I did a pregnancy test in Beppu on 14.2.2013 and the test was positive, we were in Japan not just the two of, it was three of us already. Leo was on his way. And it was as abstract as it could be, for me, for us at that time.
Three years later, 2016, we were in Japan again. Those three years in between I could not wait, I could not wait to be back. Japan was my absolutely strongest travel experience. It was so different from anything I knew before. It was overwhelming, intriguing, shocking, inspiring, visually unique and so strong. For 3 years I had constant flash backs from Japan, the smell of air, the light, touch of cold on my skin or just a short second of undefinable taste of the moment and I was back there. I wished to be back there, because in Japan I felt everything so intensely. My senses were facing a challenge all at the same time and it felt so good.
So here we are again, three of us in Japan, Leo is walking talking person who is fun to be around, who is tough to be around, who is fun to discover the world with and who is exhausting to travel with at the same time, but who is an essential part of our lives. The little guy who was just a two blue lines on a piece of plastic 3 years ago is now so profoundly part of me that I cant recall the feeling of life before him. And this time around we are four.
Another life that I have brought inside of my body, another life that is two blue lines on a piece of plastic and loads of pages of ultrasound scans. Life that is a mystery for us, not because we don’t know how it feels to parent a tiny human but because this human is a surprise on a completely new level.
I try to get hold of things again as we walk in temporary calmness around a lake in Kawaguchiko. I am pushing myself into living the moment, into letting fear go and enjoying what we have and what we are given. Tests are OK, the risk of chromosomal abnormalities is quite low, but now low enough to be completely sure of course. The curse of ambiguousness is now the new reality. Another test is ahead of us in Poland, but for now this should be enough. Enough to hold Little L tight in my arms before he runs wild to imaginary fishing duties, enough to let Mr.B hold me in his arms and let myself feel the love I have for him, hidden somewhere deep under the load of sour leftovers from our recent fights, and enough for me to finally touch my belly that is not anymore only mine and let myself feel happiness for the growing missing puzzle of our family that is on its way.Healthy or not, we shall see.

Nie mogłam się doczekać, kiedy w końcu wyjedziemy z Nowej Zelandii. Czułam, jakby wszystko, co się tam wydarzyło, było jednym wielkim koszmarem, z którego wybudzę się jak tylko wsiądziemy do samolotu. Liczyłam minuty od operacji Pana B, który nie mógł podróżować przez tydzień. Byłam zdenerwowana, rozkojarzona, zdesperowana, zdezorientowana, drażliwa, poirytowana i rozżalona. Było mi żal Leo, dla którego nie miałam wystarczająco dużo cierpliwości i siły, żeby się bawić i biegać beztrosko. Było mi żal Pana B., który harował, jak wół, żeby zapłacić za tę podróż marzeń, a teraz wszystko tak się popieprzyło, że musieliśmy dopłacić za przebukowanie lotu, zapłacić za nocleg w Auckland, pokryć dodatkowe opłaty za zmianę rezerwacji w Japonii, gdzie nasz pobyt będzie krótszy, niż planowaliśmy, a wszystko to w żałobnym nastroju. Gdzie się podziało całe szczęście, chwile radości i śmiechu, które sobie wyobrażaliśmy. Widziałam jak z dnia na dzień robił się coraz bardziej przygnębiony i jak bardzo był zły na siebie, że nie mógł opanować swoich uczuć, co z kolei, zawsze kończyło się na kłótni. Walczyliśmy ze sobą jak wściekłe psy, byliśmy tak poirytowani, że każda najmniejsza huśtawka nastroju u jednego z nas powodowała wybuch złości u drugiego i, mimo iż w kruchych momentach spokoju próbowaliśmy o tym rozmawiać, a każde z nas rozumiało jak ważne jest, żebyśmy stali za sobą murem i wspierali się, nic to nie pomagało, a nawet te rozmowy /w najlepszym wypadku/ kończyły się w atmosferze lodowatego milczenia. Było mi żal za to dziecko, które rosło we mnie i żałowałam, że nie umiałam obdarzyć go wszystkimi uczuciami, na które zasługiwało od swojej mamy. Było mi żal za samą siebie, że musiałam przez to przechodzić, zamiast cieszyć się ciążą, która na pewno jest ostatnią w moim życiu. Byłam rozżalona, wkurwiona i zła i smutna i to wszystko, to nic w porównaniu z ciągłymi wymiotami i bólem brzucha. Kiedy przyjechaliśmy do Japonii, zapisaliśmy się na dodatkowe badania w klinice położniczej, w Tokyo i nie mogłam się doczekać. Nie mogłam się doczekać, aż ktoś mi powie, że to wszystko, to tylko nieporozumeinie, ale jednocześnie bałam się tej wizyty jak cholera, bo wszystko mogło potoczyć się w złym kierunku i nie wiedziałam, czy sobie z tym poradzimy. Odbyłam rozmowę z lekarzem przez internet i poradzono mi, żebym poddała się biopsji kosmówki, ponieważ badania wykazały, że nasze dziecko ma duże stężenie NT. Odmówiłam i postanowiłam, że zrobię jeszcze jedno badanie ultradźwiękowe i badanie krwi, ale lekarz w Nowej Zelandii powiedział mi, że badanie krwi nie ma sensu, bo wyniki na pewno będą złe. Kiedy przyjechaliśmy do Japonii i zmieniliśmy wszystkie plany podróży, z powodu umówionej wizyty w klinice, miały minąć jeszcze dwa dni agonii w oczekiwaniu na wyznaczony dzień. Dwa dni, które minęły w tak ogromnym stresie, że kiedy teraz o nich myślę, widze tylko gęstą mgłę. I w końcu nadszedł sądny dzień. Przysięgam, że tamto badanie ultradźwiekięm, to było njabardziej przerażające 15 minut w moim życiu. Pani, która je robiła nie mówiła ani słowa po angielsku. Przez cały czas po policzkach spływały mi łzy i ciągle pytałam OK? OK?, a ona tylko dziwnie kiwała głową i wydawała z siebie dźwięk, którego nie mogłam roszyfrować. Na własnej skórze przekonałam się co, do cholery, oznacza być zagubionym w tłumaczeniu. Cała w spazmach, czekałam na lekarza, aż spojrzy na wyniki badań. Ta sytuacja była ewidentie zbyt pełna emocji dla tej biednej kobiety, która czuła się niezręcznie, nie wiedziała jak się zachować i pewnie pragnęła tylko, żeby teleportowali ją do jakiegoś innego pokoju, gdzie normalna, japońska pacjentka umie zachować swoje uczucia dla siebie, lepiej, niż ja. Ale po raz pierwszy w życiu, gówno mnie to obchodziło. Przez całe życie martwiłam się, jak moje zachowanie wpływa na uczucia innych ludzi, czy nie sprawiam nikomu przykrości, ale w tamtej chwili widziałam jak ta biedna pani cierpi, niczym zamknięta w kabinie ciśnieniowej i gówno mnie obchodziło, że to ja jestem przyczyną jej cierpienia. Przecież nie mogłam panować nad reakcją mojego ciała na stres i byłam naprawdę wkurwiona, że kobieta pracuje w międzynarodowej klinice i nie może powiedzieć jednego, pieprzonego słowa po angielsku, żeby mnie pocieszyć. Po całej tej walce, którą obie musiałyśmy stoczyć, przez minuty, które ciągnęły się, niczym godziny, do gabinetu wszedł lekarz, spojrzał baaaardzo dokładnie na wyniki, zrobił jeszcze kilka skanów, rozmawiając po japońsku z biedną kobietą i patrzył na mnie wzrokiem, który nic mi nie mówił i byłam gotowa zabić. Przez chwilę wyobraziłam sobie, jak z zimną krwią zabijam ich oboje i ten obraz pozwolił mi zachować spokój, aż w końcu powiedzieli mi, że poziom NT nie jest tak wysoki, jak wykazały badania w Nowej Zelandii, teraz był na granicy normalnego poziomu. 3.4 mm, powiedział. Nie jest dobrze, ale nie jest źle. Cokolwiek to onzacza. Mogę być teraz zadowolna? Czy jeszcze nie? Czy to jest dobra wiadomość? I jakie to ma, do cholery, znaczenie, że wyniki były inne w Nowej Zelandii? Co mam o tym myśleć? Co dalej? Miałam w głowie tyle pytań, ale nasza rozmowa była bardzo ograniczona i musiałam zaakceptować fakt, że sytuacja nie jest już tragiczna i trzeba czekać na wyniki badań krwi. Arigato, arigato, ukłon do podłogi i papa. Pomyślałam, że powinnam czuć ulgę i może nawet trochę ją czułam, ale nie aż tak, jakbym chciała. Pan. B jest optymistą, więc przyjął tę wiadomość jako SUPER, WSZYSTKO JEST OK, ale mi, która zawsze się martwię, nie udzialał się jesgo optymizm. Dużo jeszcze przed nami, co najmniej dwa różne badania krwi, może amniopunkcja, wiele badań serca dziecka na różnych etapach ciąży i kto wie co jeszcze. Patrzyłam przed siebie i widziałam tylko długie miesiące niepewności i jedno badanie za drugim, bo do każdego badania dziecko musi mieć odpowiedni wiek. Miałam też przed oczami czas spędzony w oczekiwaniu na wyniki kolejnych badań. Wiedziałam, że będę wolna od tego piekła dopiero po urodzeniu dziecka. Od teraz, to była moja rzeczywistość. Byliśmy w Japonii dokładnie 3 lata temu. Zrobiłam test ciążowy w Beppu 14.02.2013 i okazał się pozytywny, byliśmy już wtedy we trójkę. Miał się urodzić Leo. I było to dla nas jedno z bardziej abstrakcyjnych doświadczeń. Trzy lata później, 2016, znowu byliśmyw Japonii. Przez te trzy lata nie mogłam się doczekać, żeby tam wrócić. Japonia była dla mnie jednym z najbardziej intensywnych doświadczeń podróżniczych. Zupełnie inna od wszystkiego, co do tej pory znałam. Oszałamiająca, intrygująca, szokująca, inspirująca, wizualnie wyjątkowa i intensywna. Przez 3 lata miałam ciągłe flashbacki z Japonii, zapach powietrza, światła, dotyk zimna na mojej skórze albo tylko smak chwili i znowu tam byłam. Chciałam tam wrócić, bo w Japonii czułam wszystko o wiele mocniej. Moje zmysły stały przed wyzwaniem, wszystkie w tym samym czasie i to było wspaniałe uczucie. A więc znowu tu jesteśmy, nasza trójka w Japonii, Leo był chodzącą i mówiąca osobą, z którą świetnie spędza się czas i z którą ciężko się spędza czas, z którym jednocześnie super odkrywa się na nowo świat, ale potrafi to być wycieńczające, ale który jest nieodłączną częścią naszego świata. A tym razem jest nas czworo. Kolejne życie, które noszę w brzuchu, kolejne życie, które jest podwójną niebieską linią na kawałku plastiku i mnóstwem wydruków z badań ultradźwiękiem. Życie, które jest dla nas zagadką, nie dlatego, że nie wiemy jak być rodzicem dla malutkiego człowieka, ale dlatego, że ten człowiek będzie kolejnym zaskoczeniem na wielu płaszczyznach. Kiedy wracamy do domu w chwilowym spokoju, wokół jeziora Kawaguchiko, próbuję znowu chłonąć to, co nas otacza. Próbuję żyć chwilą, pozbyć się strachu i cieszyć się tym, co mamy i tym, co zostało nam dane. Wyniki są OK, zagrożenie anomaliami chromosomalnymi jest dośc niskie, ale nie na tyle, żeby mieć jakąkolwiek pewność. Dni pełne niepewności, to nasza nowa rzeczywistość. Czeka nas kolejny test w Polsce, ale na razie, to wystarczy. Wystarczy, żeby mocno przytulić do siebie Małego L, zanim pobiegnie do swoich wyimaginowanych połowów rybackich, wystarczy, żebym pozwoliła się przytulić Panu B. i poczuła do niego miłość, schowaną głęboko pod gorzkimi resztkami z naszych niedawnych kłótni i wystarczy, żebym w końcu dotknęła mojego brzucha, który nie jest już tylko mój i pozwoliła sobie poczuć szczęście za tę rosnącą istotę, nowy element układanki, jaką jest nasza rodzina. Zdrowa, czy nie,to się jeszcze okaże.

Tłumaczenie: Weronika Makowska






















































































When I was eight month pregnant I fully discovered instagram. I could not sleep at night, I had to pee every two hours and I was eating kilograms of almonds to ease that horrible heartburn.

I was over sensitive, my IQ was quickly degenerating and I could not keep myself focused on anything for a longer time /well except for drawing/. I was lying in the bed at night completely taken over by insomnia looking through instargam, impetuously searching for cool mothers of little babies as a proof that life after giving birth can be so much fun. I was obsessively clicking the follow button, common cool mamas show me what you got.

My instagram feed was one long ode on perfect life with perfect little people, perfect content mothers, perfect good looking wifes, perfect happy smiling kids that never throw themselves on the floor in the middle of the street screaming, perfect bearded husbands in perfect ironed white clean tshirts, perfect meals on perfect tables, perfect happy dogs in perfect little gardens in perfect little world that I took for real. I needed to believe that it is real because I was freaking out myself.

One year after L was born  I started looking at my instagram feed again I obsessively unfollowed all the cool mamas. They were pissing me of. Not because I still had 5 kilos overweight, not because I my skin was bad, not because I was constantly tired and I did not care for fancy table with fancy looking food, not because I had to wear long pants even when it was hot outside cause I rarely shaved my legs. I was tired of all that perfect. It did not make me feel good because it was so unreal. I knew those were just bits and pieces of someone else’s life that has dark sides as well, but perfect is so not authentic, so not interesting and I just did not want to look at it.

I enjoyed my life the way it was, I did my own parenting choices, and was pretty sure I do MY best. But I realised now social media uncontrollably put pressure on people. In that case on mothers. /I mentioned that before that shortly after L was born I realised that motherhood/parenthood and everything that connects to it is so scary militant/. Actually mothers put pressure on mothers because of what they publicly reveal or better to say not reveal. The picture that is presented does not allow, can not allow for critic. Nobody wants to be criticised in such a sensitive matter as parenting, because that is something we all try to do best.  And when there are not so positive moments shared  it is done in such a way that it makes it actually look fun.  But generally we naturally unconsciously select what we show to the world.  When we are happy and we sure want to share those happy moments and when it comes to our weakness and dark sides we don’t want to be judged, at least not in the system that is limited only to instant pictures of not instant life. Judgements come very easy online. Everybody has something to say. It is so easy to just write a short statement without really knowing the person, forget it and scroll further, but the one on the other side that receives it does not forget, not that fast. And so to keep ourself safe and happy we share happy moments. Right?

 That is why I stopped looking at other people, stopped comparing myself with that partial truth that I was receiving. I did not care. I created my own perfectly imperfect world where the only thing I wanted was to have enough silence to be able to hear my own voice. I breastfed L /and still am/, we were co-sleeping /and still are/, I never left him cry out, I never left him sleep in a different room, I was carrying him in carrier/and still am/ we were traveling a lot . I was pretty happy with being able to make my decisions without applying all those well meant advises on raising kids. I filtered all the suggestions on parenting books no matter if it was on attachment parenting or it was some american lady teaching me how to be a french mama. NO thank you. I believed that what is best for my child is written in my genes.

And that was the time when my texts got published on larger platform than just my blog. I agreed on that of course because I did not know what that actually means. My blog was this intimate space that I always treated as if it was for friends, or for people who read it because somehow we have the same flow and same view on life, very tight community.

But than it went out to the world. The world that was alien, big and unpersonal. And I was not ready for it although I did not know. Those who were following my blog they knew my way of writing, they knew my humour, my self irony and could read between the lines. Those who just read my text as one of many had no idea who I am, who is that crazy lady scared to leave her child go on a walk with a nanny.  And of course internet begs for fast, explicit, strong judgements. I can take critic when it comes to many things, but when I got judged as mother I got hurt.  Terribly hurt. It was not only about me anymore, it was about Leo. His life that was created by me was judged. And of course as all of us I was trying to do my best for the most valuable person in my life.

Did it make me unsure? Yes it did, maybe not unsure as a mother after all because nothing changed in the way I raise L, but it made me unsure as a person.

That is when I started to question what I was doing. That is when I was not sure if I want to share myself anymore because I absolutely did not feel like I should be defending myself for being the way I am, for my life and for my choices, for being imperfect, for making mistakes and having downs and doubts but being honest.

I knew I can not write about me, our life, about us selectively. Either I write it as it is or I don’t. I can’t pretend I am somebody else because it would make me very tired. And most of all writing about us meant including Leo. I knew I am not strong enough to stand naked and have shit thrown all over me from faceless creatures. But than much more important things than my blog completely took over my life, and it became so imperfect at one point that even the biggest masochist would not want to read about it voluntarily anyway :).

New Year came with a promise of change. I am ready to stand on the starting line, I’m letting things go by and just grab those that seem to be harmless one at the time. But most of all we are back to traveling and that is something essentially important for us. Thanks to travel plans we are healing as a couple because there is a strong vibe of energy around us just when we speak about it.  I am healing  because I not only allowed myself to fall down but I gave myself  the time to get up slowly. For that matter Sicily was the best cure on all the open wounds. We were happy, we were us again, I was happy and light and free and that is why I am here now.







Kiedy byłam w ósmym miesiącu ciąży, odkryłam w pełni instagram. Nie mogłam spać po nocach, co dwie godziny chciało mi się siku i jadłam kilogramy migdałów, żeby uśmierzyć piekącą niestrawność.

Byłam nadwrażliwa, moje IQ spadało w szybkim tempie i nie mogłam skoncentrować się na niczym dłużej, niż 5 minut /może oprócz rysowania/. W nocy leżałam w łóżku, kompletnie obezwładniona przez bezsenność, przeglądałam instagram, łaknąc zdjęć nowoczesnych mam z małymi dziećmi, na dowód tego, że życie po porodzie może być fajne. Obsesyjnie klikałam na przycisk “obserwuj”, fajne matki pokażcie mi, co tam macie.

Moja główna strona na instagramie była jedną, długą odą do idealnego życia, pełną idealnych małych ludzi, idealnych zadowolonych matek, idealnych dobrze wyglądających żon, idealnych szczęśliwych i uśmiechniętych dzieci, które nigdy nie rzucają się z płaczem na ziemię, pełną idealnych, brodatych mężów w idealnie wyprasowanych, białych t shirtach, idealnych posiłków na idealnych stołach, idealnych, szczęśliwych psów w idealnych, małych ogródkach w idealnym, małym świecie, który wzięłam za prawdziwy. Zależało mi na tym, żeby był prawdziwy, bo ja sama wychodziłam z siebie ze strachu.

Rok po urodzeniu L, znowu spojrzałam na mojego instagrama i zaczęłam obsesyjnie kasować z niego wszystkie fajne matki. Wkurzały mnie. I nie dlatego, że nadal miałam 5 kilo nadwagi, nie dlatego, że miałam brzydką cerę, nie dlatego, że byłam non stop zmęczona i miałam w nosie elegancki posiłek na eleganckim stole, nie dlatego, że musiałam nosić długie spodnie, nawet podczas upałów, bo rzadko kiedy goliłam nogi. Męczyła mnie cała ta perfekcja. Te zdjęcie nie sprawiały, że czułam się lepiej, a to dlatego, że były nieprawdziwe. Wiedziałam, że to tylko wycinki z życia kogoś, kto ma też swoje ciemne strony, ale idealny oznacza dla mnie nieautentyczny, okropnie nudny i po prostu nie chciałam już na to patrzeć.

Podobało mi się moje życie, takie, jakim było. Dokonywałam własnych wyborów w kwestii wychowania i byłam prawie pewna, że daję z siebie wszystko. Ale zdałam sobie sprawę, jaką presję wywołują media społecznościowe na ludzi, a w tym przypadku na matki. / Już wspominałam, że po urodzeniu L, zdałam sobie sprawę z tego, jak kwestie dotyczące macierzyństwa/rodzicielstwa i wszystkiego wokół, są przerażająco wojskowe/. Tak naprawdę, to matki wywołują presję na inne matki tym, co pokazują publicznie, a raczej tym, czego nie pokazują. Zdjęcie, jakie zamieszczają nie dopuszczają, a raczej nie mogą dopuścić krytyki. Nikt nie chce być krytykowany w tak delikatnej kwestii, jak wychowywanie dzieci, bo każdy z nas próbuje być najlepszym rodzicem. A kiedy dzielimy się trudniejszymi chwilami, staramy się robić to w taki sposób, żeby sprawiały wrażenie fajnych. Ale zazwyczaj wybieramy momenty, którymi naprawdę chcemy się dzielić z innymi w naturalny, podświadomy sposób. Kiedy jesteśmy szczęśliwi, chcemy, żeby wszyscy się o tym dowiedzieli ale jeśli chodzi o nasze słabości i ciemne strony, nie chcemy być oceniani, a przynajmniej nie w systemie ograniczającym się do zdjęć, które przedstawiają chwile wyrwane z kontekstu, ale nie odzwierciedlają naszego życia. W internecie ocena przychodzi niezwykle łatwo. Każdy ma tu coś do powiedzenia. To takie proste napisać kilka zdań, nie znając osoby, której nasze

słowa dotyczą, zapomnieć i skupić uwagę na czymś innym. Ale ta osoba po drugiej stronie, która otrzymuje nasz komentarz, nie zapomina tak szybko. A więc, żeby nie narażać się na krytykę innych osób i pozostać szczęśliwymi, dzielimy się tylko tymi dobrymi chwilami. Prawda?

To dlatego przestałam obserwować inne osoby, przestałam porównywać się do tej połowicznej prawdy, którą widziałam. Nie obchodziło mnie to już. Stworzyłam sobie mój własny, idealnie nieidealny świat, w którym pragnęłam tylko chwili spokoju, w której mogłam usłyszeć swój własny głos. Karmiłam L piersią /i nadal to robię/, spaliśmy w jednym łóżku /i nadal śpimy/, dużo podróżowaliśmy. Byłam zadowolona z możliwości podejmowania własnych decyzji i nie stosowania się do tych wszystkich rad z dobrego serca na temat wychowywania dzieci. Przesiałam wszystkie teorie, jakie znalazłam w książkach, nie ważne czy dotyczyły rodzicielstwa bliskości, czy pochodziły od jakiejś pani z Ameryki, która próbowała mnie nauczyć jak być mamą we francuskim stylu. NIE dziękuję. Uważam, że to, co najlepsze dla mojego dziecka, jest wpisane w moje geny.

Był to czas, kiedy mój tekst ukazał się na dużym portalu, pierwszy raz poza blogiem. Oczywiście zgodziłam się, ponieważ nie wiedziałam, co to za sobą niesie. Mój blog był od zawsze przestrzenią prywatną, zarezerwowaną dla przyjaciół oraz ludzi, którzy chcieli mnie czytać, bo mieli podobne myśli i poglądy na świat, bardzo niewielka społeczność.

Ale moje teksty poszły w świat. Świat obcy, duży i bezosobowy. I nie byłam na to gotowa, choć jeszcze wtedy o tym nie wiedziałam. Ci, którzy śledzili mojego bloga znali mój styl pisania, moje poczucie humoru, moją autoironię i umieli czytać pomiędzy wierszami. Natomiast ci, którzy przeczytali mój teks, jako jeden z wielu, nie mieli pojęcia, kim jest ta świrnięta kobieta, która boi się puścić dziecko na spacer z nianią. Oczywiście internet aż się prosi o szybką, jawną i ostrą krytykę. Mogę przyjąć słowa krytyki w wielu dziedzinach mojego życia, ale kiedy zostałam oceniona jako matka, to mnie zabolało. Okropnie. Nie chodziło już tylko o mnie, ale przede wszystkim o Leo. Jego życie, które zostało stworzone przeze mnie, zostało poddane ocenie. A przecież, jak my wszyscy, robiłam, co mogłam dla tej osoby, ważniejszej, niż ktokolwiek inny.

Czy to sprawiło, że straciłam pewność siebie? Tak. Może nie jako matka, bo nic się nie zmieniło w tym, jak wychowuję L, ale straciłam pewność siebie jako osoba.

To wtedy zaczęłam poddawać w wątpliwość to, co robię. To wtedy poczułam niepewność, czy nadal chcę się dzielić sobą z innymi, bo w żadnym wypadku nie mam zamiaru bronić tego, kim jestem, jak żyję, jakich wyborów dokonuję, tego, że nie jestem idealna, że popełniam błędy, mam wzloty i upadki, ale za to jestem szczera.

Wiedziałam, że nie mogę pisać o sobie, naszym życiu, o nas, wybiórczo. Albo piszę o tym, jak jest albo nie piszę wcale. Nie mogę udawać, że jestem kimś innym, bo to by mnie zmęczyło. Ale przede wszystkim, pisanie o nas oznacza uwzględnienie Leo. Nie jestem na tyle silna, żeby stanąć nago pośród bezimiennych stworów, rzucających we mnie gównem. Ale potem o wiele ważniejsze rzeczy, niż blog przejęły stery w moim życiu, które w pewnym momencie stało się tak dalekie od ideału, że nawet największy masochista nie chciałby o tym czytać z własnej woli :)

Nowy Rok przyszedł, niosąc ze sobą obietnicę zmiany. Jestem gotowa stanąć na linii startu, pozwalam niektórym rzeczom odejść i łapię po kolei tylko te, które wydają się nieszkodliwe. Przede wszystkim, znowu zaczęliśmy podróżować, co jest dla nas najważniejsze. Dzięki podróżom, udaje nam się uzdrowić nas, jako parę, bo już kiedy zaczynamy o tym rozmawiać, powstaje wokół

bardzo silna wibracja energii. Zdrowieję również ja, nie tylko dlatego, że pozwoliłam sobie upaść, ale dlatego, że pozwoliłam sobie wstać bardzo powoli. To dlatego Sycylia była najlepszą kuracją na wszystkie otwarte rany. Byliśmy szczęśliwi, byliśmy znowu nami, ja byłam szczęśliwa i lekka i wolna i to dlatego jestem tutaj znowu.


tłumaczenie: Weronika Makowska






















































first trip of 2016


Breaking the silence with a video from our trip to Sicily.I really really hope I’ll be spamming you more often this year with my posts. Lets say Phoenix arose from the ashes :)


escape to black

escape to black



Lanzarote was an escape. Escape from the terrifying, paralysing presence of Teodor ‘s absence.

Mr.T died on 3rd of december, and still when I vocal this sentence, when I feel it on my tongue, when I speak it out or just keep it for myself and swallow it together with salty taste of my tears I can’t believe it is true. I can’t absorb the meaning of that word. Its beyond my imagination.

I always knew that once he dies I am gonna be devastated and hurt but even in my  most vivid imagination I could never ever even come close to what I have felt when that really happened.
I am not able to write about it even though many people encouraged me to do so as a sort of therapy. I could not. His death was bigger than words, what I felt can not be be put into words, can not be limited by the limitations of paper, screen, keyboard, sentence. It was and still is overwhelming. Mr.T’s death left me standing naked, torn appart, lost, vulnerable and empty.

My pain grew bigger and bigger with every second that reminded me he is gone forever and I could not imagine making another step without him following me. I did not know what to do, where to go, how to get up in the morning and move on. I did not know myself anymore. After all I was the person who always had a leash hanging around the neck, pockets full of poop bags and little white monster who pretended to be a dog walking around. WHO am I now?

We had to escape. I had to escape. I could not breath, our flat was trying to strangle me. Garden was dark, we did not turn on the lights so we did not have to look at him not chasing cats and birds there.  We escaped to Lanzarote. A black island. How symbolic.

I went through the toughest hours, days of my life. And on that black island I managed to take the step forward, one small, tiny step, but an important one.

There is much more photos but they will be a part of something else ….

For now this is all I have to offer.

I miss u Mr.T, I miss u terribly every single minute. I am finding your hair everywhere, I hold them, roll them between my fingers, and feel you for a moment again. I am so grateful that you were loosing so many of them now.

Once my mom told me that she read a sentence on a grave somewhere that helped her deal with death of her close ones.

” You did not leave us, you are just ahead of us.”

Wait for me, wait for us



Ucieczka do czerni

Lanzarote było ucieczką. Ucieczką od przerażającej, paraliżującej, wrzechobecnej nieobecności Teodora. 

Pan T. umarł 3 grudnia i wciąż gdy składam to zdanie, kiedy czuje je na moim języku, kiedy wymawiam je na głos albo po prostu zachowuję dla siebie, by połknąć razem ze słonym smakiem moich łez, nie mogę uwierzyć, że to prawda. Przekracza to moją wyobraźnię. 
Zawsze wiedziałam, że kiedy umrze, będę wtedy zdruzgotana i zraniona, ale nawet w najśmielszych snach, nie wyobrażałam sobie ani przez chwilę, co naprawdę poczuję. Nie jestem w stanie o tym pisać, mimo iż wiele osób zachęcało mnie, mówiąc, że będzie to dla mnie terapia. Nie mogę. Jego śmierć jest większa, niż słowa. To, co czuję nie może być ubrane w słowa, nie może być zamknięte w granicach papieru, wyświetlacza, klawiatury, zdania. To było i nadal jest przytłaczające. Śmierć Pana T. zostawiła mnie nagą, rozdartą, zagubioną, bezbronną i pustą. 

Mój ból rósł na sile z każdą sekundą, która przypominała mi, że odszedł na zawsze i nie wyobrażam sobie postawienia jakiekolwiek kroku bez niego przy mojej nodze. Nie wiedziałam co robić, dokąd pójść, jak wstać rano z łóżka i iść dalej. Nie znałam już siebie. Odkąd pamiętam miałam smycz zawieszoną na szyi, kieszenie pełne siatek na kupę i małego, białego potwora, który chodził za mną, udając psa. KIM teraz jestem?
Musieliśmy uciec. Ja musiałam uciec. Nie mogłam oddychać, nasze mieszkanie próbowało mnie udusić. Ogród pozostał w ciemności, nie zapaliliśmy świateł, żebyśmy nie musieli patrzeć, jak nie biega za kotami i ptakami. Uciekliśmy do Lanzarote. Na czarną wyspę. Bardzo symbolicznie. 

Przeszłam przez najtrudniejsze godziny, dni mojego życia. I na tej czarnej wyspie udało mi się zrobić krok na przód, mały, malutki krok, ale bardzo ważny. 
Jest więcej zdjęć, ale będą częścią czegoś innego…
Na razie to wszystko, co mam do zaoferowania. 

Brakuje mi ciebie, Panie T., okropnie mi ciebie brakuje w każdej minucie. Znajduję wszędzie twoją sierść, trzymam ją w ręku i roluję pomiędzy palcami, żeby na jedną chwilę znowu poczuć twoją obecność. Teraz jestem wdzięczna za to, że tak dużo jej gubiłeś. 
Kiedyś moja mama powiedziała mi, że na jednym z grobów przeczytała zdanie, które pomaga jej się pogodzić ze śmiercią bloskich.
“Nie odszedłeś, tylko jesteś przed nami”

Czekaj na mnie, czekaj na nas.

Tłumaczenie: Weronika Makowska











































Lisbon from Kraliky

Lisbon from Kraliky



Finally I have a little bit time to post photos from Lisbon. I m sitting in Kraliky, listening to sound of ocean waves and seagulls from my phone, Little L finally asleep, Mr.T as usually asleep and one floor lower Zofka finally waking up.

This is my last of 5 days here and we are packing again driving our four asses and tons of our necessary and unnecessary crap to Warszaw.

I feel sad, actually very sad and this sadness comes from somewhere deep inside of me. Many times when I go to sleep next to warm Little L’s body I think of Zofka who falls asleep with ice cold feet and hands wrapped in two blankets with headphones on her head that don’t help her anyway to hear what she is watching on TV, thinking that it actually happens in her room,  and on the bed next to her sleeps a lady who is not her family who is just payed to be there and look after her. This contrast of new life in a full bloom and old life disappearing from an old sore body is so present and strong. I am happy Zofka lived long enough to meet my child but at the same time I feel terrible pain when I look at her and see that she can not sort me to a proper box in her head anymore. She has no idea whether I am her daughter, her mother, her sister or her father. She know I am somebody from the family but she is completely lost in the world of words and their meanings. Actually she is lost in the world as such.

Each time I come here I see that sweet insanity eating up another piece of her and each time I am about to leave I am saying my last good bye.

This 5 days have not been easy. I can’t even touch her anymore, cause each time I feel her bones covered with paper thin wrinkled skin I can’t stop tears falling from my eyes. And she looks at me and does not understand what is the meaning of tears so she is not worried about me as she was just 3 months ago.

Sometimes I feel jealous that she is on this almost psychedelic trip all the time. She watches TV and asks me what are those man doing here as she simply thinks they are in the room with us. Than she explains me that she had two husbands, one is dead and second one is working, while by the second one she actually means my mom, her daughter. I feel happy for her that she is drowning in this sensational world which does not have boundaries at all and where everything is possible and OK. But at the same time I am longing for Zofka who was missing me, who asked me when will I be back, who told me that she loves me, who told me that I am her treasure, who told me we are as close as sisters.

My feelings that I desperately want her to look at me with understanding, loving, recognising eyes full of worries that we have to drive for so many hours just one last time is highly egoistic. But if I had one wish to make that would be it. Because I am meeting her always after couple of months witnessing that progress is like getting hit really hard in my face.

I feel sorry I am not here with her, I am sorry she has to slowly disappear from real world being assisted by women who actually don’t give a shit. I am sorry I was not able to pay her back for everything she has done for me. I am sorry that she raised me and I left her to live my own life. I am sorry that one day I will get a phone call that a person who was middle of my universe stopped breathing and non of her closest people was there to hold her hand. But there is at least one thing that makes me happy, the fact that her eyes light up enormous amount when she sees Little L and that I am the one who brought to life this little person who is in a way continuation of her as well and who is able to make her last days brighten up and who makes her REALLY happy.

I LOVE U Zofka to the moon and back.

PS: I am sorry that I am posting photos from Lisbon in such unhappy atmosphere, but I have to say good bye to Zofka today and I truly worry….


Lisbona z Kralik

W końcu mam trochę czasu, żeby wstawić zdjęcia z Lizbony. Siedzę w Kralikach, słuchając odgłosu fal morskich i mew z mojego telefonu. Mały L. w końcu zasnął, Pan T. jak zwykle śpi, a Zofka, piętro niżej, w końcu się obudziła. 
To ostatni z 5 dni, które tu spędziłam. Pakujemy się, a potem zawieziemy nasze cztery tyłki oraz wszystkie potrzebne i niepotrzebne rzeczy, do Warszawy. 
Jest mi smutno, a nawet bardzo i ten smutek rodzi się gdzieś głęboko we mnie. Wiele razy, kiedy kładę się obok ciepłego ciała Małego L., myślę o Zofce, która zasypia z lodowatymi stopami, dłońmi owiniętymi w dwa koce, ze słuchawkami na uszach, które i tak nie pomagają jej usłyszeć tego, co ogląda w telewizji, a w łóżku obok śpi kobieta, która nawet nie jest z nią spokrewniona, ale zostaje opłacona, żeby się nią zajmować. Ten kontrast pomiędzy życiem w pełnym rozkwicie, a starym życiem, które przemija w rozbolałym ciele, jest tak widoczny i silny. Jestem szczęśliwa, że Zofka żyła na tyle długo, żeby poznać moje dziecko, ale z drugiej strony odczuwam ogromny ból, kiedy widzę, że już nie może mnie przydzielić do konkretnej przegródki w swojej głowie. Nie ma pojęcia czy jestem jej córką, matką, siostrą, czy ojcem. Wie, że jestem kimś z rodziny, ale jest kompletnie zagubiona w świecie słów i ich znaczeń. Tak naprawdę jest zagubiona w świecie w ogóle. 
Za każdym razem, kiedy tu przyjeżdżam widzę to słodkie szaleństwo, które zjada ją po kawałku i za każdym razem, kiedy wyjeżdżam żegnam się z nią po raz ostatni. 
Minione 5 dni nie było łatwych. Nie mogę jej już nawet dotknąć, bo za każdym razem, gdy czuję cienką jak pergamin, pomarszczoną skórę, nie udaje mi się powstrzymać łez, które napływają mi do oczu. A ona patrzy na mnie i nie wie, co oznaczają łzy, więc nie martwi się o mnie tak, jak się martwiła jeszcze 3 miesiące temu. 
Czasami zazdroszczę jej, że żyje tak, jakby cały czas była na psychodelicznym tripie. Ogląda telewizję i pyta mnie, co robią ci dwaj mężczyźni, bo myśli, że ktoś jest z nami w pokoju. Potem opowiada mi, że miała dwóch mężów, jeden nie żyje, a drugi jest w pracy, przy czym ten drugi, to moja mama. Cieszę się, że odpływa w świecie wrażeń, bez granic, w którym wszystko jest możliwe i OK. Ale z drugiej strony brakuje mi Zofki, która za mną tęskniła, która pytała mnie, kiedy wrócę, która mówiła mi, że mnie kocha i że jestem jej skarbem i która mówiła mi, że jesteśmy ze sobą tak związane, jak siostry. 
Moje uczucia, kiedy rozpaczliwie pragnę, żeby spojrzała na mnie ze zrozumieniem, miłością, oczami pełnymi zmartwienia, że znowu musieliśmy przejechać tyle kilometrów, są bardzo egoistyczne. Ale gdybym mogła spełnić jedno życzenie, wybrałabym właśnie to. Ponieważ, kiedy widzę ją po kilku miesiącach przerwy i zauważam postępy jej choroby, czuję się, jakbym dostała bardzo mocno w twarz. 
Jest mi przykro, że nie mogę z nią być, jest mi przykro, że znika powoli z tego świata i asystują jej przy tym kobiety, których to w ogóle nie obchodzi. Jest mi przykro, że nie mogłam odwdzięczyć się za wszystko, co dla mnie zrobiła. Jest mi przykro, że ona mnie wychowała, a ja zostawiłam ją, żeby zająć się własnym życiem. Jest mi przykro, że któregoś dnia dowiem się przez telefon, że osoba, która była dla mnie centrum wszechświata, przestała oddychać i nikt z jej najbliższych nie był przy niej i nie trzymał jej za ręki. Ale jest przynajmniej jedna rzecz, która mnie cieszy, widok jej oczu, które rozpalają się mocno za każdym razem, kiedy patrzy na Małego L. i to ja dałam życie tej małej osobie, która w pewnym sensie jest też kontynuacją jej samej i która przynosi jej tyle radości. 

KOCHAM CIĘ Zofka jak stąd na księżyc i z powrotem.

PS. Przykro mi, że wrzucam zdjęcia z Lisbony w tak smutnej atmosferze, ale muszę pożegnać dzisiaj Zofkę i naprawdę się martwię…
Z Kralik.

Tłumaczenie: Weronika Makowska


From Kraliky










To Lisbon







































Catharsis of San Miguel

Catharsis of San Miguel



San Miguel was CHALLENGING. I am not the big fan of this word but in this case it is the only word that can describe our situation best. Flores was a weird place. The atmosphere there was overwhelming and we were not resistant to it from the first moment. It made an impression that stayed with us till the last breath of floreses or floresian air. That in combination with the light that was present even when the fog was torturing us made taking photos fun. But San Miguel was a hell. It was more civilised one could almost say it was normal, maybe to normal. We knew we want to do a lot of landscape photos because there are some amazing spots that we googled before. But what we did not count with was 5 days of horrible light. I mean really horrible, flat, no light days with fog and rain. And try to take a landscape photo of laguna when you are standing on the top of it and all you see is tips of your feet.

And I am not joking here. We got of the car once, actually first and last time that we got of the car together because it was the only time Little L slept in his car seat, to have romantic one minute hand in hand  look “down” to the white void where we knew is a lagoon and when we were taking 10 steps back to the car Mr.B in an unexpected panic attack almost broke window to a car that was not ours. He panicked that he locked Little L together with the keys inside. Well two white cars in a white fog make even the toughest guy go crazy. I could not hide my shock though cause the other car of course did not contain any baby and non of the terrible mess that our car was happy to host. And also that was the first time I’ve seen Mr.B having his sci-fi movie in front of his eyes, I thought I was the one who rules this discipline  in our family.

Well those 5 days of terrible light condition took its toll on our mental health. We visited shopping mall twice!!!!! I fell into depression cause I did 5 photos of Leo sitting on sofa with a stainer on his head first morning and that is all I had on my card five days later. I fell in depression which developed into numb resignation. Mr.B was angry and  blaming himself for making wrong decision wasting money and time going off season to Azores and Little L was teething. Under this burdensome circumstances we ended up having second biggest fight in our five years long common history. Whereby the first serious fight we had was sort of ridiculous, as it happened shortly after we got married and we were arguing because I wanted to get divorced, as I felt that marriage cause our relationship lose its spicy undertone. This argument was something else.  Our own frustrations cranked up some hidden suppressed emotions and the volcano that erupted led us to the situation almost as dramatical as I remember from argentinian soap operas. We both were surprised what kind of theatre we are capable of and I am most thankful for no neighbours in the hotel.

Anyway the next day we woke up fresh and emotionally clean all ready to defeat the photographic impotency of last days. I ended up doing some photos which I did not believe to be worth even downloading as I still felt little bit in agonic cramp but after Mr.B took a look at them and reassured me that it is not completely lost battle I made the final selection that I can even present under my name .

San Miguel you were tough on us :)




Katharsis w San Miguel

Pobyt w San Miguel był WYZWANIEM. Nie jestem wielką fanką tego słowa, ale w tym wypadku jako jedyne najlepiej opisuje naszą sytuację. Flores było dziwnym miejscem. Panowała tam przygnębiająca atmosfera i od samego początku nie udało nam się jej przeciwstawić. Wywarła na nas wrażenie, które pozostało aż do ostatniego oddechu floresiańskim czy floresyjskim powietrzem. Dziwna atmosfera, światło, przebijające się przez mgłę, która nas torturowała, to wszystko sprawiło, że robienie zdjęć stało się dobrą zabawą. Ale San Miguel to było piekło. Bardziej cywilizowane, niż się spodziewaliśmy, a do tego normalne, zbyt normalne. Chcieliśmy zrobić dużo zdjęć przyrody, bo przed wyjazdem znaleźliśmy w Google mnóstwo pięknych miejsc. Ale to, czego nie przewidzieliśmy, to 5 dni okropnego światła. Naprawdę okropnego, płaskiego, żadnego słońca we mgle, ani deszczu. Spróbuj zrobić zdjęcie laguny, kiedy stoisz na jej szczycie i jedyne, co widzisz, to czubki twoich stóp. 

I wcale tu nie żartuję. Raz wyszliśmy z samochodu, a właściwie pierwszy i ostatni raz, kiedy wyszliśmy razem z samochodu, ponieważ była to jedyna okazja, kiedy Mały L. zasnął w foteliku i chcieliśmy spędzić romantyczną minutę, patrząc w białą pustkę, gdzie wiedzieliśmy, że jest laguna, ale kiedy cofnęliśmy się 10 kroków do samochodu, Pan B. w nieoczekiwanym ataku paniki chciał wybić komuś szybę. Przestraszył się, że zatrzasnął Małego L. razem z kluczykami. Dwa białe samochody w białej mgle sprawiają, że nawet największy twardziel zwariuje. Nie mogłam ukryć mojego zdziwienia, szczególnie że w tym drugim samochodzie nie było ani dziecka, ani całego tego, okropnego bałaganu, który nasz samochód z radością gościł. To był pierwszy raz, kiedy na moich oczach, Panu B. włączył się jego film science fiction, a myślałam, że to ja rządzę w tej dyscyplinie w naszej rodzinie. 

Te 5 dni okropnego światła odbiły się na naszym zdrowiu psychicznym. Poszliśmy dwa razy do centrum handlowego!!!!! Wpadłam w depresję, bo pierwszego dnia zrobiłam 5 zdjęć Leo, jak siedział na kanapie z sitkiem na głowie i to jedyne, co miałam na karcie pięć dni później. Wpadłam w depresję, która przerodziła się w odrętwiałą rezygnację. Pan B. był zły i obwiniał siebie za nietrafione decyzje i za to, że zmarnowaliśmy pieniądze oraz czas, jadąc na Azory poza sezonem, a Mały L. ząbkował. W tej uciążliwej sytuacji skończyło się na tym, że odbyliśmy drugą, największą kłótnię w ciągu całej, naszej pięcioletniej historii. Pierwsza nasza poważna kłótnia była dość absurdalna i wybuchła dopiero co po ślubie, ponieważ ja chciałam się rozwieźć, mówiąc, że ślub pozbawił nasz związek pikanterii. Ale druga kłótnia była inna. Nasza frustracja wyzwoliła jakieś skrywane, stłumione uczucia, a wulkan, który wybuchł spowodował sceny tak dramatyczne, jakie pamiętam z argentyńskich oper mydlanych. Oboje byliśmy zaskoczeni, że jesteśmy zdolni do tak teatralnych gestów i jestem bardzo wdzięczna za brak sąsiadów w hotelu. 

Następnego dnia obudziliśmy się wypoczęci i oczyszczeni emocjonalnie, gotowi, żeby pokonać fotograficzną niemoc ostatnich dni. Zrobiłam trochę zdjęć, ale myślałam, że nawet nie warto je przegrywać na komputer, bo nadal czułam, że jestem w agonicznym skurczu, ale kiedy Pan B. na nie spojrzał uspokoił mnie, mówiąc że nie jest tak źle. Po ostatecznej selekcji wybrałam kilka ujęć, pod którymi nawet mogę się podpisać. 

San Miguel dałeś nam w kość :)

Tłumaczenie: Weronika Makowska















































Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
I don't want my life to be a reason for other's life to be a suffering that is why I am vegan and that is how I want to raise my son. I love my little family, birds, rainy days and life on the road. I believe in life before death :).


Devon & Cornwall

December 26, 2017

short trip to Barcelona

June 2, 2017

Japan video

May 24, 2017

New Zealand video

April 26, 2017


September 21, 2016
Recent Comments
instagram feed