New Zealand video

 

It is little off topic maybe, for sure out of date….video from our trip to NZ one year ago
Life is just to fast…and I should not have watched it this morning. Seeing Leo so small and cute and still a baby tore me appart. Its unfair that babies are babies for so short and everything else takes ages. I blinked my eyes and he is suddenly so grown up and big and independent and I miss his tinyness. I remember that I always wanted to soak in every single moment with him to feel and keep in my memory and it is only one year and so many moments have been forgoten. I want to recall that touch on his little nose, my fingers through his long hair that were soft like feathers but all I have is videos to remind me of those ephemeral seconds, blinks. And I am thankfull we could have such moments together but its not enough, nothing is enough to soak it all in and not let go.

 

New Zealand Trip 2016 from eyaeya on Vimeo.

New Zealand

New Zealand

I had photos for this post ready for some time now, but I felt I can not post them just like that, without a text. And getting myself to write the text was damn hard. I realised I would post photos more frequently if I did not have to write as well. Writing became difficult. And that is strange, cause it actually used to be the easy part. I would just sit on my ass for a while and let it all out. Easy, no thinking, no analysing, simply letting it go. It felt so natural and healing in a way. But than I got criticised that my texts are negative. And I could not handle the critique. I could not handle it because I felt I was not understood. If those people knew me they would know I am not negative I am being ironic, sarcastic and all that shit. Because that helps to keep a distance from oneself. And there were people out there who did not get it and I did not know how to let them know that NO this is not negative. But that is all part of the story I already wrote here before. About feeling vulnerable, about feeling exposed on my own request and about not handling the different opinions on what I had to say. I felt week and shut myself down. All that questioning was becoming bigger than me and I did not want to fight it anymore. And now I sound like depressed weirdo, but now I don’t care.

Well maybe saying that I don’t care is a little exaggerated statement, I’d better say I am learning not to care.
I have been very week when it comes to self-esteem issues my whole life and most of that “public” exposing my life was sort of a fake game I would play to make myself and others believe that I don’t have a problem. And I did that well I guess. I almost stated believe in it. But then Leo was born and I became naked in a second. I became thousand times more vulnerable than I was before. I felt as if someone would tear the skin of my body. Leo was my weak point. My love for him, my fear for him. And that started of processes that I had no idea about. My vulnerability transferred to almost all aspects of my life and as I have been artificially repressing things for a long time, the natural event took place. It all cumulated and exploded as an uncontrolled volcano one day last summer. That was a point when I knew I am not gonna handle this alone. And I asked for help. It was not difficult thing to do. I took a phone and wrote a sms to a psychologist /I had her number in my phone for years and never used it/ that either she will take me next day of I am gonna go mad. She surprisingly did not find it a drama queen self oriented bullshit and offered me a visit next day. It was a beginning of quite traumatic journey that still lasts. But why am I writing it now? No it is not because I find going to shrink IN or cool or worth a special attention. It is probably because I feel that sharing this actually highly negative information might be a step towards accepting myself even if I will be criticised for being actually negative. Maybe because I finally made a decision to come of out my own dark. This is my way of dealing with the advice she gave me on our last meeting. I don’t have to please everybody, I don’t even have to care. I can take on the luxury of doing whatever I want and fuck the rest. So keeping this in my mind I can now easily /TRY TO/ say out loud that our trip to New Zealand this year was the most difficult and physically and emotionally exhausting experience. Yes now I can be that spoiled brat that will cry over flying to New Zealand. OH yes that is exactly what I am going to do right now. This trip was supposed to be the highest peak of our traveling experience as a family of three. Japan and New Zealand. That is a dream come true. And I was sure it was going to be.
Last year in november I was told by my doctor in Slovakia that I can not have babies anymore. Not that I can’t have them, but I should not have them as due to the way my C section was done I would be in life danger if I got pregnant again. She was so strict about it that she advised us as a couple to go for Bart’s vasectomy. That would solve the problem. Well that was a shocking information. Not that we were trying to have another baby at that point, on contrary I actually felt that our life is slowly getting a little organised, we finished the reconstruction, Leo became a grown up 2 year old guy and things seemed to be calming down. But somewhere deep inside I knew I did not want Leo to grow up without brother or sister. I felt that it is not fair for him if we did not at least try. When I was told that this option is no longer an option for us I realised that I actually wanted to have another baby very much /it just was not the right time as usually/. People always have this automatic feeling of power when they feel in charge of things, but when they are suddenly taken the chance to decide they panic crazily. I panicked as well. So after the initial shock I wen to see two more doctors. And luckily I was told that there is no such case that I would be in higher danger than any other pregnant women, but since I was still breastfeeding Leo I was constantly having cysts that were causing my ovaries defunctioning. It is not completely normal as breastfeeding is not really a contraception and definitely not when you breastfeed for over two years, but I seemed to be one of those cases that has to stop in order to get pregnant again. And I was not ready and Leo was not ready.
Anyway I felt secure again that I have things in my hands. I could get pregnant and I am the one who decides when. Apparently I did not get my lesson on humbleness yet.
I was pregnant already when I was visiting second doctor in Poland but it was such early stage of pregnancy that it was not visible. The test turned positive three weeks before our departure for big 2 months long adventure. Well it sure was not a reason for us to change our plans. We planned it long ago and my pregnancy was only a cherry on that sweet pie. And it even felt very symbolic as I actually found out I was pregnant with Leo when I was in Japan 3 years ago. Now we were going back as a family of to be 4.
One doctor told me to cancel the trip because there were some issues that were causing him to have a reasonable doubt that it might not be the best time to travel such distances. But I felt its gonna be ok. Whatever is to happen will happen. Is it a rule that when you feel like you just jumped on a racing horse and take of for the victory you have to realise that you are the only one riding a carthorse?
There is maybe nothing concerning my body that I fear and hate more than vomiting. I swear I would rather die of poisoning than vomit. I never vomited when I was pregnant with Leo. I think my own paranoid fear made me go through that pregnancy as a vomiting virgin. First time in years and years I did puke was on the flight to Auckland. Believe me I almost died. I almost died because it was after the breakfast not long before landing. The small airplane toilette offered everything it had to offer after 11 hours flight. It was THE WORSE, because I did not vomit once, or twice. I had to be locked there for over 30 minutes, while there was a queue of 15 people outside that I had to pass by when I finally left. And I am sure at least firs 5 of them had to witness the symphony of uncontrolled mix of crying and puking that I produced. I was humiliated and devastated at the same time.
That was to be just a beginning. My mood got back to ecstatic level when we picked up our old camper van at the airport. I felt the blood of “always complaining” camper lover in my veins and was ready to forget not only the public humiliation but also the simple fact I threw up. We were all ready to hit the road. Our plans were big and courageous. We had a plan ahead of us. 3 weeks on the road, thousands of kilometres, thousands of photos, tracks and adventures. All that you get to see in picturesque travel guides from NZ. Well we did hit the road but it only took us 20 minutes till we had to stop cause I had to vomit again, and than again and again and again. And I had to vomit each time the car moved, I vomited even if there was nothing more to vomit, it became so natural as breathing, I did not fight it anymore because I had no power. I beated all the records. Once I vomited before we even made it to the camping exit, I guess it took me 10seconds of car driving. I know this is nothing special to write about. It is a normal symptom of pregnancy. But fuck we just made it to NZ. We had a PLAN. We wanted to travel and explore and drive and see and here I am vomiting. And there is nothing that can be done. I thought that was the worse thing that can happen to me. We not only did not make thousands of kilometres, or down the north island, we did not even make it to Raglan. OMG just look at the map what is the distance between Auckland and Raglan. We were fucked. I could not even walk around Auckland at the end of our trip because our walks always turned into hysteric search of public toilettes. I was angry, I felt this was unfair and I did not deserve this at all. I am looking at the photos from NZ now and it looks almost as a ode on Leo not a photos from trip to the paradise. But hell Leo was always around me and I was never too far. I was defeated. At least I thought so.
Three days before we left NZ to Japan I went for first trimester ultrasound. We all went. It was supposed to be the moment we ll remember forever. Happy beautiful family, Leo makes for the beautiful part, showing an angel like looking sweet son his brother or sister for the first time. Happy smiles, white teeth, little bit of tears of happiness and kisses of moved parents.
While I was lying on the bed, Bart was having some hard time keeping Leo in the bearable level of sanity. He just went crazy when he saw me being examined by a doctor!!! He was crying so loud that we did not hear each other, but I still could find some magic in that situation. Until the lady who did the scan was not quiet for to long. I knew something was wrong I just did not want to ask what the fuck was it. I knew that once I ask I will hear something that might change our reality for good. I was waiting for her to start but tears were already going down my face. Bart was so absorbed by trying to calm down Leo that I had to tell him twice that something is very wrong until he got the message. I am pretty sure I have never seen anybody change colour of the skin that fast. He went from brown to completely white in just one second. He looked at me and he did not want to understand what I was saying. I could see in his look that he just decided to reject the information that slipped out of my mouth. Well when the doctor finally decided it is time to share the secret with us we were acknowledged that our child will most probably have some sort of genetic disorder or in a better case major heart disease.
She suggested we do the Chorionic Villus Sampling as fast as possible because blood tests will for sure only approve her suspicion. Whenever in my life I thought things are pretty bad I was wrong. That moment there was THE MOMENT in life when nothing makes sense and at the same time everything makes sense. The very first question was the obligatory one, why US? But than why not US. This happens to parents all around the world so why the hell not us. Why are we different of better or why should we be more lucky. It can be us just like it can be anybody else.
I did not sleep for 72 hours straight. I read all the forums in internet in english, polish, slovak and german. I read everything there was to read about high NT and I felt like I was suddenly living life of somebody else. Sitting next to the toilet in the middle of the night. Alternately vomiting and reading about possible defects that little human that is growing inside of me might have. Does that sound like a dream trip? NO it does not. And it was not, it got us all so affected. Each of us in a different way. I stopped thinking about future, I stopped thinking about myself as a mother of two because I did not know if I will have a second child. There are some defects that require abortion because they put the life of the mother into risk, or the baby dies in womb, or the couple makes a decision to terminate the pregnancy. I did not know what is ahead of us but I knew I can’t let myself develop any feelings for that baby because it might be to painful. Bart had his own way of dealing with things. He seemed to worry less, at least I thought so until the night before our departure. We were supposed to fly to Japan and the evening before he started feeling really bad. I have never seen him in such pain before but he kept insisting that it is nothing and he must have eaten something that made him sick. Well that nothing turned to be acute appendix and when we were supposed to sit on an airplane he was lying on the operating table.
This is getting a little to long and possibly little to boring as well. So much negative shit in one post. I’ll just stop here because this is the end of our epic NZ adventure anyway. We had to wait till Bart would be able to fly, I was a nerve wreck but I guess we managed to do everything possible to make Leo believe that we are having THE time of our life. And guess what. When I look back now, I would never ever want to go through that one month again, it took some time, a lot of thinking and processing for it to become a material for blog post but now despite of all I believe that in a way we had the time of our life, because there is not better way to grow as a couple than to fall down together.

PS: Our story as well as the story of our daughter continues with the next set of photos from Japan. It is not a strategy to keep you all waiting for what happens next, I did not make it to be a soap opera star yet. I just feel that what happened in Japan belongs to the post from Japan. But we all seem to be OK, at least for now and in a extent which is medically provable :)

 


Nowa Zelandia

Miałam przygotowane zdjęcia do tego wpisu, już do jakiegoś czasu, ale nie chciałam publikować ich tak po prostu, bez żadnego tekstu. A pisanie okazało się ostatnio cholernie trudne. Zdałam sobie sprawę, że publikowałabym częściej na blogu, gdybym nie musiała pisać. Pisanie stało się trudne. Jest to o tyle dziwne, że kiedyś przychodziło mi ono łatwiej, niż robienie zdjęć. Siadałam na dupie i pisałam to, co przychodziło mi do głowy, wyrzucałam z siebie wszystko. Z łatwością, bez zastanawiania się, bez analizowania, po prostu pisałam. Był to dla mnie bardzo naturalny i za razem leczniczy proces. Ale potem zostałam skrytykowana za to, że moje teksty są deprymujące. I nie mogłam udźwignąć tej krytyki. Nie potrafiłam sobie z nią poradzić, ponieważ się czułam niezrozumiana. Gdyby ci ludzie znali mnie chociaż trochę, wiedzieliby, że nie jestem negatiwną osobą, tylko ironiczną, sarkastyczną. Sarkazm pomaga mi utrzymać dystans do samej siebie. I ludzie, którzy przeczytali moje teksty, w ogóle tego nie zrozumieli, ale nie wiedziałam, jak im wytłumaczyć, że NIE, to wcale nie jest negatywne nastawienie. Ale to już zupełnie inna historia, którą już wcześniej tu opisałam. Historia o tym, że czułam się bezbronna i obnażona na własne życzenie i o tym, jak nie potrafiłam sobie poradzić z różnymi opiniami na temat moich tekstów. Czułam się słaba i zamknęłam się na świat. Przerosło mnie analizowanie całej sprawy i nie miałam już ochoty walczyć. Teraz brzmię jak jakiś dziwoląg pogrążony w depresji, ale teraz już mnie to nie obchodzi.
Może „nie obchodzi”, to za duże słowo, ale powiedzmy, że próbuję się mniej przejmować. Przez całe życie miałam ogromne problemy z pewnością siebie i „publiczne” obnażanie mojego życia było swojego rodzaju grą, którą prowadziłam, żeby udowodnić sobie i innym, że nie mam z tym problemu. I w pewnym stopniu mi się to udało. Prawie sama zaczęłam w to wierzyć. Ale potem urodził się Leo i w jedną chwilę stałam się naga. Byłam tysiąc razy bardziej obnażona, niż kiedykolwiek wcześniej. Czułam się tak, jakby ktoś zdarł ze mnie całą skórę. Leo był moim słabym punktem. Moja miłość do niego, mój strach. Rozpoczęło to proces, o którym nawet nie miałam pojęcia. Poczułam się bezbronna na każdym polu życia i podczas gdy tłumiłam w sobie uczucia, w moim życiu wydarzyło się coś, co połączyło mnie z sama sobą. Wszystko skumulowało się i wybuchło, niczym niekontrolowany wulkan, pewnego dnia zeszłego lata. Wtedy zrozumiałam, że nie uda mi się samej z tym poradzić. Więc poprosiłam o pomoc. Nie było to trudne. Wzięłam telefon i napisałam smsa do psycholożki / miałam zapisany jej numer od lat, ale nigdy z niego nie skorzystałam/ i powiedziałam, że albo mnie przyjmie albo zwariuję. O dziwo nie pomyślała sobie, że jestem histeryczką, która wciska jej kit, żeby zwrócić na siebie uwagę i umówiła mnie na następny dzień. Był to początek dość traumatycznej podróży, która nadal trwa. Ale dlaczego o tym piszę? Nie dlatego, że uważam iż chodzenie do psychologa jest na czasie albo cool albo zasługuje na specjalną uwagę.
Piszę to, ponieważ wydaje mi się, że dzielenie się z innymi tą totalnie negatywną informacją, może być krokiem do zaakceptowania siebie, nawet jeśli zostanę skrytykowana za bycie totalnie negatywną osobą. Może dlatego, że w końcu podjęłam decyzję o tym, żeby wyjść z mroku. Korzystam z rady, której udzieliła mi moja psycholog podczas ostatniej wizyty. Nie muszę wszystkim dogadzać, nie muszę się nawet przejmować, mogę robić to, co mi się podoba i pieprzyć resztę. Tak więc, mając tę radę na uwadze, mogę spokojnie /SPRÓBOWAĆ/ powiedzieć na głos, że nasza tegoroczna podróż do Nowej Zelandii była najtrudniejszym, fizycznie i psychicznie wyczerpującym doświadczeniem. Tak, teraz w końcu mogę być tym rozpuszczonym bachorem, który płacze, bo musiał jechać do Nowej Zelandii. O TAK, teraz właśnie sobie ponarzekam. Ta wycieczka miała przebić wszystkie podróże, jakie kiedykolwiek odbyła nasza trzyosobowa rodzina. Japonia i Nowa Zelandia, brzmi jak spełnienie marzeń i byłam pewna, że nim będzie.
W zeszłym roku, w listopadzie, mój lekarz na Słowacji powiedział mi, że nie mogę mieć więcej dzieci, a raczej, że nie powinnam ich mieć. Po cesarskim cięciu, które mi zrobiono podczas ostatniego porodu, kolejny poród byłby zagrożeniem dla mojego życia. Lekarz podszedł do sprawy na tyle poważnie, że zalecił Bartowi wazektomię, jako rozwiązanie problemu. To była dopiero szokująca wiadomość. Nie dlatego, że staraliśmy się o drugie dziecko, wręcz przeciwnie, czułam, że w końcu nasze życie trochę się ustabilizowało. Skończyliśmy remont, Leo jest dorosłym dwulatkiem i wydawało się, że mamy trochę spokoju. Ale gdzieś w głębi czułam, że nie chcę, żeby Leo dorastał bez siostry lub brata i że to wobec niego nie w porządku, jeśli nawet nie spróbujemy. I kiedy powiedziano mi, że ta opcja nie jest już opcją, poczułam, że tak naprawdę bardzo chciałam mieć drugie dziecko / po prostu nie był to odpowiedni moment, jak zwykle/. Ludzie zawsze czują się silni, kiedy wydaje im się, że kierują własnym życiem, ale kiedy odbierze im się możliwość podejmowania decyzji, panikują jak szaleni. Ja też spanikowałam. A kiedy szok już trochę ze mnie opadł, postanowiłam poradzić się jeszcze dwóch innych lekarzy. I na szczęście powiedziano mi, że to nieprawda i nie będę narażona na większe niebezpieczeństwo, niż inne kobiety w ciąży, ale ponieważ nadal karmiłam Leo piersią, miałam cysty, które powodowały zaburzenie pracy jajników. Nie jest to do końca normlana sytuacja, bo zazwyczaj karmienie piersią nie jest formą antykoncepcji, a szczególnie, kiedy trwa dwa lata, ale wyglądało na to, że ja jestem jedną z tych kobiet, które muszą odstawić dziecko od piersi, żeby zajść znowu w ciążę. Nie byłam na to gotowa i Leo też nie. W każdym razie, czułam się znowu bezpiecznie, bo mogłam decydować o swoim życiu. Mogłam zajść w ciążę i to ja decydowałam kiedy. Widać, że nie odrobiłam jeszcze lekcji z pokory. Byłam już w ciąży, podczas wizyty u drugiego lekarza w Polsce, ale było jeszcze za wcześnie, żeby to stwierdzić. Zrobiłam test trzy tygodnie przed wyprawą w naszą dwumiesięczną podróż i okazał się pozytywny. Nie mieliśmy zamiaru niczego zmieniać. Planowaliśmy tę podróż od dłuższego czasu, a moja ciąża miała być tylko wisienką na słodkim torcie. Czułam, że to bardzo symboliczne, ponieważ odkryłam, że jestem w ciąży z Leo, podczas naszej podróży do Japonii trzy lata wcześniej. A teraz wracaliśmy tam jako rodzina prawie czteroosobowa. Jeden z lekarzy poradził mi, żebym odwołała podróż, ponieważ twierdził, że nie jest to najlepszy moment do latania na takie odległości. Ale czułam, że będzie ok. Co ma się zdarzyć, to się zdarzy. Czy zawsze tak musi być, że kiedy czujesz się, jakbyś właśnie wskoczył na konia i biegł w wyścigu, to okazuje się, że tylko twój koń, to koń zaprzęgowy?
Nie ma nic, czego boję się bardziej, niż wymiotowania. Przysięgam, że wolałabym umrzeć zatruta, niż zwymiotować. Nigdy nie wymiotowałam, kiedy byłam w ciąży z Leo. To pewnie mój paranoiczny strach, sprawił, że przebrnęłam przez ciążę zupełnie zielona w tym temacie. Podczas lotu do Auckland zwymiotowałam pierwszy raz od wielu lat. Uwierzcie mi, prawie umarłam. A to dlatego, że wszystko miało miejsce zaraz po śniadaniu, niedługo przed lądowaniem. Mała toaleta wyglądała tak, jak zwykle wyglądają toalety po 11 godzinach lotu. To było NAJGORSZE i nie dlatego, że zwymiotowałam raz, czy dwa. Musiałam się zamknąć na 30 minut, podczas gdy na zewnątrz zrobiła się piętnastoosobowa kolejka, którą musiałam minąć, kiedy w końcu wyszłam. I jestem pewna, że co najmniej pierwsza piątka załapała się na moją symfonię niekontrolowanego płaczu i rzygania. Czułam się poniżona i zdruzgotana. A to był dopiero początek. Mój nastrój znowu się poprawił i byłam przeszczęśliwa, kiedy na lotnisku wynajęliśmy naszego starego campera. Poczułam krew „wiecznie narzekającej” miłośniczki campera w moich żyłach i byłam gotowa zapomnieć nie tylko o publicznym upokorzeniu, ale również o incydencie w samolotowej toalecie. W końcu mogliśmy ruszyć w drogę. Nasze plany były odważne i duże. A co najważniejsze, mieliśmy plan. 3 tygodnie w drodze, tysiące kilometrów, tysiące zdjęć, droga i przygody. Wszystko to, co widzi się w malowniczych przewodnikach po Nowej Zelandii. Tak więc, wyruszyliśmy w drogę, ale minęło raptem 20 minut i znowu musieliśmy się zatrzymać, bo musiałam zwymiotować, a potem jeszcze raz i jeszcze raz i jeszcze raz. I tak za każdym razem, kiedy samochód ruszał, wymiotowałam nawet jeśli nie było już nic do zwymiotowania, stało się to naturalne, niczym oddychanie. Nie mogłam już się opierać, bo nie miałam siły. Pobiłam wszystkie rekordy. Raz nawet zwymiotowałam, zanim udało nam się wyjechać z parkingu, zajęło mi to chyba 10 sekund od zapalenia silnika. Wiem, że to nie jest zbyt szczególny temat. To tylko jeden z objawów, jakie towarzyszą ciąży. Ale cholera, właśnie dojechaliśmy do Nowej Zelandii. Mieliśmy PLAN. Chcieliśmy podróżować i odkrywać i jeździć, a ja rzygałam na całego. I nie da się nic z tym zrobić. Myślałam, że to najgorsze, co może mi się przytrafić. Nie tylko nie przejechaliśmy tysiąca kilometrów, ani nie dojechaliśmy na północną wyspę, nie udało nam się nawet dojechać do Raglan. O MÓJ BOŻE, spójrzcie sobie na mapę i zobaczcie ile jest kilometrów od Auckland do Raglan. Mieliśmy przerąbane. Pod koniec naszej podróży, nie mogłam nawet chodzić po Auckland, bo za każdym razem kończyło się to panicznym poszukiwaniem publicznej toalety. Byłam zła. Czułam, że to niesprawiedliwe i na to nie zasługuję. Patrzę teraz na zdjęcia z NZ i wygląda to jak oda do Leo, a nie zdjęcia z wycieczki do raju. Ale, cholera, Leo zawsze był przy mnie, a ja nigdy za bardzo się nie oddalałam. Odniosłam porażkę. A przynajmniej tak mi się zdawało. Trzy dni przed wylotem do Japonii poszłam na badania po pierwszym trymestrze. Wszyscy poszliśmy. Miał to być moment, który zapamiętamy na zawsze. Szczęśliwa, piękna rodzina, Leo miał być tą piękną częścią, słodkie dziecko z anielskim wzrokiem, które pierwszy raz widzi swojego braciszka lub siostrzyczkę. Wesołe uśmiechy, białe zęby, kilka łez szczęścia i pocałunki wzruszonych rodziców. Kiedy leżałam na łóżku, Bart z trudem mógł utrzymać Leo, który dostał histerii. Po prostu oszalał, kiedy zobaczył, że bada mnie lekarz!!!! Płakał tak głośno, że nawet się nie słyszeliśmy, ale mimo to nadal odnajdywałam trochę magii w całej tej sytuacji. Dopóki pani, która zrobiła badanie, nie zaczęła milczeć przez bardzo długi czas. Wiedziałam, że coś jest nie tak, ale nie chciałam nawet pytać co to, do cholery, jest. Wiedziałam, że kiedy się dowiem, zmieni to naszą rzeczywistość na dobre. Czekałam, aż coś powie, ale zanim się odezwała, łzy zaczęły spływać mi po policzkach. Bart był tak zajęty Leo, że musiałam powtórzyć dwa razy, że coś jest nie tak, zanim usłyszał. Jestem prawie pewna, że nigdy nie widziałam, żeby czyjaś twarz zmieniła kolor w tak szybkim czasie. W jedną sekundę zeszła mu opalenizna i zrobił się biały, jak ściana. Spojrzał na mnie i nie chciał zrozumieć o czym mówię. Zobaczyłam w jego oczach, że postanowił zignorować słowa, które właśnie wysunęły się z moich ust. A kiedy lekarz w końcu zdecydował, że podzieli się z nami swoim sekretem, zostaliśmy poinformowani, że nasze dziecko będzie miało jakąś chorobę genetyczną, a w najlepszym przypadku, poważną wadę serca. Poradziła nam, żebyśmy wykonali biopsję kosmówki najszybciej, jak się da, bo badania krwi na pewno potwierdzą jego teorię. Kiedy kiedykolwiek w życiu myślałam, że jest źle, byłam w błędzie. Tamten moment, to był właśnie TEN MOMENT, w którym nic nie ma sensu, a jednocześnie wszystko ma sens. Pierwsze pytania, jakie się nasuwało, to dlaczego MY? Ale z drugiej strony, dlaczego nie MY. To się przydarza rodzicom z całego świata, więc dlaczego do cholery, nam miałoby się nie przydarzyć. Dlaczego mielibyśmy być inni lub lepsi albo dlaczego mielibyśmy mieć więcej szczęścia. Mogło paść na nas tak samo, jak na kogokolwiek innego. Nie spałam przez 72 godziny pod rząd. Przeczytałam wszystkie fora internetowe po angielsku, polsku, słowacku i niemiecku. Przeczytałam wszystko to, co było do znalezienia o zwiększonej wartości NT i nagle poczułam się, jakbym żyła życiem innej osoby. Siedziałam obok toalety, w środku nocy. Wymioty przeplatane były lekturą o wszystkich możliwych chorobach tego małego człowieka, który rósł w moim brzuchu. Czy to brzmi jak podróż marzeń? NIE, nie brzmi. I wcale nie nią nie była, wszystkie wydarzenia wpłynęły na każdego z nas. Na każdego w inny sposób. Ja przestałam myśleć o przyszłości, przestałam myśleć o sobie, jako o matce dwójki dzieci, bo nie wiedziałam, czy będę miała drugie dziecko. Przy niektórych wadach konieczna jest aborcja, ponieważ ciąża zagraża życiu matki albo dziecko umiera przed narodzinami albo para podejmuje decyzję o aborcji. Nie wiedziałam co jest przed nami, ale wiedziałam, że nie mogę się przywiązywać do tego dziecka, ponieważ może to być zbyt bolesne. Bart miał swój sposób na radzenie sobie z sytuacją. Wyglądało na to, że przestał się przejmować, a przynajmniej tak mi się wydawało, aż do wieczora tuż przed naszym wyjazdem. Mieliśmy jechać do Japonii, ale dzień wcześniej bardzo źle się poczuł. Nigdy nie widziałam go w takim bólu, ale on upierał się, że to nic takiego i pewnie tylko się zatruł. To nic okazało się zapaleniem wyrostka i kiedy mieliśmy siedzieć w samolocie, on leżał na stole operacyjnym. Ten wpis robi się trochę długi i pewnie za nudny. Tyle negatywnych emocji w jednym poście. Tutaj skończę, bo to i tak koniec naszej epickiej podróży do NZ. Musieliśmy czekać, aż Bart będzie mógł znowu latać, ja była strzępkiem nerwów, ale wydaje mi się, że pomimo wszystko udało nam się stworzyć dla Leo atmosferę, jakby to była nasza podróż życia. I wiecie co? Jak teraz o niej myślę, to nigdy w życiu nie chciałabym przeżyć tego miesiąca jeszcze raz, potrzebowałam czasu do przemyślenia i przetrawienia tego, co się wydarzyło, żeby powstał materiał na bloga, ale teraz, pomimo wszystko myślę, że była to podróż życia, bo nie ma lepszego sposobu na to, by dorosnąć jako para, niż razem upaść.
PS. Nasza historia oraz historia naszej córki ma swój ciąg dalszy razem ze zdjęciami z Japonii. Nie jest to chwyt, żebyście czekali na kolejny odcinek, nie planuję stworzyć z tego opery mydlanej. Ale wydaje się, że wszyscy mamy się dobrze, przynajmniej na teraz i można to potwierdzić medycznie :)

tłumaczenie: Weronika Makowska

 

 

03_16_NZ_11301188

03_16_NZ_11401273

03_16_NZ_0500852

03_16_NZ_0500862

03_16_NZ_20201546

03_16_NZ_20201392

03_16_NZ_0500790

03_16_NZ_11301086

03_16_NZ_0500848

03_16_NZ_11300992

03_16_NZ_0500875

03_16_NZ_20201571

03_16_NZ_0500898

03_16_NZ_1200984

03_16_NZ_1103382

03_16_NZ_1200911

03_16_NZ_1200943

03_16_NZ_1200942

03_16_NZ_1200980

03_16_NZ_11203802

03_16_NZ_11203945

03_16_NZ_11301006

03_16_NZ_11301037

04_16_NZ_10401832

03_16_NZ_11301042

03_16_NZ_0500866

03_16_NZ_11301044

04_16_NZ_10401821

03_16_NZ_11301054

03_16_tokyo_nz_0200778

03_16_NZ_11301059

03_16_NZ_20201501

03_16_NZ_11301062

03_16_NZ_40101641

03_16_NZ_11301082

04_16_NZ_10105790

03_16_NZ_11301064

03_16_NZ_11301080

03_16_NZ_11301172

03_16_NZ_20201350

03_16_NZ_11301180

04_16_NZ_7614050251

03_16_NZ_11301191

03_16_NZ_11301192

03_16_NZ_20201420

03_16_NZ_20201475

03_16_NZ_11301226

03_16_NZ_50101728

03_16_NZ_50405708

03_16_NZ_50101721

03_16_NZ_50101722

03_16_NZ_11401293

03_16_NZ_11401308

03_16_NZ_11401303

04_16_NZ_76701847

03_16_NZ_11501338

03_16_NZ_11503974

03_16_NZ_50101710

03_16_NZ_11504085

03_16_NZ_20201500

03_16_NZ_40101635

03_16_NZ_20201412

03_16_NZ_40101696

03_16_NZ_50101708

03_16_NZ_50501760

03_16_NZ_50101734

03_16_NZ_50101750

 

04_16_NZ_90607455

03_16_NZ_50501769

03_16_tokyo_nz_0200747

03_16_tokyo_nz_0200754

03_16_NZ_50101715

04_16_NZ_76606827

04_16_NZ_76701874

04_16_NZ_10401844

03_16_NZ_50501804

03_16_NZ_50501778

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
I don't want my life to be a reason for other's life to be a suffering that is why I am vegan and that is how I want to raise my son. I love my little family, birds, rainy days and life on the road. I believe in life before death :).


Categories
RECENT POSTS

short trip to Barcelona

June 2, 2017

Japan video

May 24, 2017

New Zealand video

April 26, 2017

Japan

September 21, 2016

New Zealand

August 2, 2016
instagram feed

    Archives